Bajeczna fabryka

Mróz

2012-02-01T09:00:00.002+01:00

Czy u Was też jest tak zimno? W Bajecznej Fabryce mróz się rozgościł na całego. Na szczęście Bajkopisarki wyposażyły się w ciepłe czapki, szaliki i rękawiczki.

Wy też o nich nie zapominajcie wychodząc na spacer!

Przyszedł mróz. Zmroził nosy, uszy ręce.

Zmykaj mrozie nie chcemy Cię tu więcej!

A mróz się panoszy i wszystko zamraża.

Nie wiem co Wam tak bardzo przeszkadza?

Mróz popędził nad jezioro i skuł je lodem.

Potem w okna domów chuchnął swoim chłodem.

Podziwiajcie moją sztukę póki jestem z Wami.

Pokrył mróz szyby domów pięknymi wzorami.

Ten i ów faktycznie mrozem się zachwyca,

Ale dla większości niemiła taka zimnica.

Tupią więc ludzie i w ręce ciepłem chuchają

i na obecność mrozu między sobą narzekają.

Mróz na to się złości i troszeczkę zżyma.

Sami przecież chcieliście żeby była zima.

Chcieliśmy by było zimno i padał śnieg biały,

ale nie chcemy by nam nosy zamarzały!

Mróz się zaśmiał i dalej popędził przez pola.

Pozamrażał co się dało i tak oto woła:

Wszystko na mojej drodze mrozem traktuję

Nawet największe drzewo się nie uratuje

Z zimna się wszyscy trzęsą i ręce rozcierają

Czapki, szaliki i rękawice poprawiają

A ja nadal Wam wokoło będę mrozić

Możecie prosić, a nawet mi grozić!

Ja jestem mróz i niczego się nie boję

Przyrodę na biało wnet ustroję!

Taki był pewny swego ten mróz,

a nie zauważył, że słońce wyszło już.

Rozgrzało dookoła wszystko promieniami.

Zajęło się zziębniętymi nosami i uszami.

Rozglądają się ludzie gdzie ten mróz radosny.

A on uciekł gdy poczuł pierwsze oznaki wiosny.

Bal karnawałowy II

2012-01-24T09:00:00.000+01:00

Pamiętacie historię Kacpra, którego odwiedził dziwny stworek Maniek? Jak myślicie, czy chłopiec dostanie swoje upragnione karnawałowe przebranie?

Kacper zastanawiał się jak długo będzie czekał na powrót Mańka. Minęła godzina i druga i chłopiec zaczął się już poważnie zastanawiać czy niespodziewana wizyta i sam Maniek nie byli tylko tworami jego wyobraźni. Po upływie trzeciej godziny wzruszył zrezygnowany ramionami i postanowił, że pójdzie do kuchni coś przekąsić. Był już w drzwiach kiedy usłyszał jakiś rumor. Obrócił się i zobaczył Mańka trzymającego w ręku wieszak z ... różową balową suknią, pełną falbanek i świecidełek.
Kacper przetarł oczy, gdyż nie mógł uwierzyć, po pierwsze, że Maniek się pojawił, a po drugie, że to co Maniek trzyma w ręce to jest jego WYMARZONY strój na bal.
- Co... To... Co to jest? - wydukał zdziwiony Kacper.

- Ta sukienka różowa

To kreacja balowa...

Maniek nie dokończył zdania, ponieważ swoim zwyczajem, bez pukania, do pokoju weszła Ania. Na jej twarzy pojawił się wyraz zdziwienia i nie skrywanej radości:
- Jaka pieeeękna suknia. Zawsze o takiej marzyłam! O, widzę że poznałeś Mańka - cześć Kochany! Ona jest idealna. Wiedziałam, że zrobicie coś wyjątkowego. Nie wiem jak Wam dziękować!!!! - Ania podbiegła do Mańka, ucałowała go w policzek, zarzuciła ręce na szyję i mocno przytuliła.
Maniek podał jej sukienkę, a Ania zaczęła tańczyć tuląc swoją kreację mocno do siebie.
- No dobra – powiedział zdezorientowany Kacper – jeśli to nie żart i jeśli mi się nie śni to możecie mi wyjaśnić skąd się znacie?

- Na to pytanie odpowiedź jest prosta.

Przebrania potrzebowała siostra

Więc Maniek przyniósł ubranie.

Zaraz i Ty swoje dostaniesz.

To powiedziawszy, Maniek zakręcił się dookoła siebie i zniknął.
Kacper spojrzał pytająco na siostrę, a ona mu wyjaśniła, że Maniek pojawił się u niej już w zeszłym roku, też przed balem karnawałowym.
- Pamiętasz jak rodzice nawalili i nie mieliśmy nowych strojów? Ty poszedłeś wtedy w przykrótkim stroju Batmana, ale ja nie chciałam iść kolejny raz w tym samym przebraniu i rozpłakałam się. No i właśnie wtedy pojawił się Maniek.
- Pamiętam, że miałaś świetny strój czarodziejki, zastanawiałem się skąd, ale że byłem obrażony to Cię nie spytałem. No dobra, a jak wyjaśniłaś to rodzicom? Że niby skąd go masz...?
- Powiedziałam, że mojej koleżanki siostra Ola mi pożyczyła, bo dostała od cioci nowy strój. Rodzice po długich rozmowach, w końcu się zgodzili, ale w ramach podziękowań zaprosiliśmy dziewczyny na noc. Pamiętasz, to wtedy co Ty poszedłeś na noc do Piotrka i graliście w gry.
- Pamiętam, pamiętam. Ale to co my powiemy rodzicom w tym roku? Oboje nowe stroje? Jak oni nam uwierzą?
- Wiesz co, może Maniek coś doradzi. On chyba ma duże doświadczenie w tym temacie – zaproponowała Ania.
W tym momencie rodzeństwo usłyszało znajome “pyk” i przed nimi stanął Maniek ze strojem dla Kacpra.
- Wow! – Ania aż krzyknęła – ale super! Wszystkim chłopakom szczęki poopadają jak Cię zobaczą w tym stroju!
- Jejusiu! – Kacper aż zapiszczał – o takim właśnie marzyłem i odebrał z rąk Mańka strój kropka w kropkę identyczny z kombinezonem astronauty. Na piersi wyhaftowano złotymi literami “Kacper – lot na Marsa”

Rys. Olek /7 lat/

Dzieci zaczęły dziękować Mańkowi na co on odrzekł:

- No naprawdę nie ma sprawy!

Życzymy Wam jutro miłej zabawy!

- Tylko Mańku, mamy pewien problem – zaczął Kacper – nie wiemy jak to wszystko wytłumaczyć rodzicom, a nie chcielibyśmy kłamać.
Nim Maniek zaczął podpowiadać co mogą zrobić w zaistniałej sytuacji, do pokoju weszła Mama. Otwierając drzwi powiedziała:
- Co to za krzyki? Czemu tak hałasujecie? - w tym momencie zauważyła, że w pokoju jest jeszcze ktoś.
- Zastanawiałam się kiedy się poznacie - uśmiechnęła się i podeszła do Mańka, który otworzył szeroko ramiona i przytulił ją mocno.
-Dawno się nie widzieliśmy. Wszyscy się mocno za Tobą stęskniliśmy.
Dzieci otworzyły szeroko oczy, zaczęły spoglądać to na siebie, to na Mamę, to na Mańka, gdy nagle usłyszały:
- Jacek! Chodź na chwilę do pokoju Kacpra!
Gdy Tata wszedł do pokoju, dzieci nie mogły wyjść ze zdziwienia po usłyszeniu:
- No nie wierzę własnym oczom! Zastanawiałem się czy jeszcze się kiedyś zobaczymy! - podobnie jak Mama, podszedł do Mańka i go przytulił serdecznie.

- Własnym oczom nie wierzę

Toż to Jacuś i Hania?

Ale Wy urośliście

Normalnie nie do poznania.

No i wszystko się wyjaśniło. Maniek odwiedzał również rodziców kiedy byli mali i im również pomagał z karnawałowymi kreacjami i nie tylko. Nic więc nie trzeba było wymyślać, bo rodzice ucieszyli się, że Maniek pomaga również ich dzieciom. Następnego dnia Ania i Kacper bawili się świetnie na balu. Każdy w swoim wymarzonym przebraniu.

Wieczorem dzieci usiadły z rodzicami i wysłuchały opowieści o tym jak Maniek i jego koledzy odwiedzali ich rodziców i im pomagali. Ale to były historie...

Z tego co nam wiadomo, to Maniek odwiedzał Kacpra i Anię jeszcze przez wiele, wiele lat. Zawsze pozwalał sobie na chwilę rozmowy ze swoimi wcześniejszymi podopiecznymi.

Dzień Babci i Dziadka

2012-01-21T09:00:00.002+01:00

Nie zapomnijcie, że dzisiaj obchodzimy Dzień Babci,

a jutro Dzień Dziadka.

Bajeczna Fabryka dołącza się do życzeń dla wszystkich Babć i Dziadków.

Wszystkiego najlepszego!!!

Jasio siedział nad kartką papieru i się trudził.
Sapał, język wystawiał i strasznie marudził.
"Nie, to się w życiu do wręczania nie nadaje"
Idę do mamy, albo ona pomoże, albo się poddaję.

Poszedł Jasio do mamy, o problemie opowiedział.
Jutro święto Babci i Dziadka i choć dwie godziny siedział,
To laurka za nic w świecie mu się nie udaje.
"Nie mam prezentu i jutro chyba ze wstydu się spalę!"

Mama od swojej roboty szybko się oderwała.
Na syna swego jak zwykle z miłością spojrzała.
"Zaraz coś wymyślimy! Nie martw się synku drogi,
czekoladę zrobię do picia, ona nas postawi na nogi"

A wiadomo, że czekolada najlepsza przy myśleniu.
Wymyśliła mama prezent prawie w oka mgnieniu.
"Zapraszam Cię synku do kuchni na ciasta pieczenie.
Upieczemy szarlotkę, prezent będzie jak marzenie".

Faktycznie, skoro mi nie wychodzi z laurką rysowaną,
To jadalny prezent babcia z dziadkiem dostaną.
Tak Jasio pomyślał i za mamą do kuchni się udał.
Bo w kuchni najsmaczniejsze wyczarowuje się cuda.

Razem z mamą szarlotkę upiekli. Bardzo się udała.
A nazajutrz Babcia z Dziadkiem ciastem się zajadała.
Prezent był wyborny, bo Jasio swe serce w nie włożył.
Wieczorem zaś wierszyk powiedział, który sam ułożył:

"Kochani dziadkowie dziś święto jest wyjątkowe.
I wszystko dla Was jest już gotowe.
Prezent wraz z mamą wspólnie w kuchni stworzony
Za to wierszyk przeze mnie samego jest ułożony.

Sto lat Babciu, Sto lat Dziadku - tego życzy wnuczek Wasz.
Dziękuję Ci Babciu za to, że zawsze czas dla mnie masz!
Dziękuję Ci Dziadku za Twe ciekawe opowieści!
Tyle mam dla Was miłości, że w sercu się nie mieści!

Bardzo chcę Wam dzisiaj za wszystko podziękować.
Każde z osobna z miłości wyściskać i ucałować,
Niech Wam ciasto przeze mnie upieczone smakuje.
A ja razem z Wami chętnie go spróbuję".

Na łyżwy

2012-01-15T09:00:00.003+01:00

a kiedy wreszcie spadnie śnieg

na termometrze minus pięć

gdy tafla wody lodem się staje

wyciągam z szafy ciepłe ubranie

dobieram łyżwy z zeszłego roku

na lodowisko biegnę w podskoku

co tam upadki i zadrapania

siniak na nodze?-żadna mi sprawa

i to, że Tomek umie lepiej

jechać na łyżwie na nodze lewej!

ten wiatr na twarzy, mrozem szczypanie

gdy sunę po tafli z szybkością fali

to wtedy radość we mnie się wzbiera

czuję się mistrzem, czuję powera!

nie dla mnie w domu- klocki, siedzenie

gdy sezon łyżew na wyciągnienie

jutro gdy tylko wrócę ze szkoły

pędzę na łyżwy na tor lodowy

kto się nie boi? kto chce zabawy?

jutro na lodzie niech się spotkamy

Bal karnawałowy

2012-01-10T09:00:00.026+01:00

Wczoraj w szkole pani ogłosiła, że w piątek urządzany jest bal karnawałowy. Kacper nie miał ochoty na niego iść, ponieważ trzeba było się przebrać. Sam nie był w stanie przygotować jakiegoś przebrania, a rodzice jak zwykle wszystko zostawiają na ostatnią godzinę i nie chciałby tak jak w zeszłym roku iść w przykrótkim stroju odziedziczonym po kuzynie. Zresztą, w tym stroju Batmana był już na dwóch szkolnych imprezach. Obawiał się, że koledzy się z niego będą naśmiewać. Kiedy tak siedział i obmyślał, co by tu wykombinować żeby w piątek nie pójść do szkoły, usłyszał dziwne chrząknięcie...a potem jeszcze jedno...

- Ekhmmm...Ekhmmm...

Kacper rozejrzał się po pokoju: może to znowu Anka? - pomyślał.

Anka, czyli młodsza siostra Kacpra, miała w zwyczaju przychodzić do niego bez pukania i zadawać miliony pytań. Kacper bardzo lubił swoją młodszą siostrę, ale czasem męczyła go pytaniami albo denerwował się, że tak nagle się u niego pojawiała. Jednak tym razem nie znalazł ani Ani, ani nikogo innego w swoim pokoju. Już myślał, że może mu się zdawało, gdy usłyszał kolejne dźwięki dochodzące tym razem z okolic dużej szafy.

Zakradł się na palcach i stanął oko w oko z dziwnie wyglądającym stworzeniem, które całe było pokryte brązowym futrem. Stworzenie miało jakieś 50 cm wysokości, ubrane było w czerwone spodnie ogrodniczki, a na nosie miało wielkie okulary. Kacper podejrzewał jakiś dowcip Ani i postanowił dotknąć stworzenia. Aż podskoczył, kiedy się okazało, że to nie dowcip... tylko coś...ktoś żywy.

Olek /lat 7/

Kacper wycedził przez zęby:

- Istniejesz czy śnię?

I w odpowiedzi usłyszał:

- Jestem żywy stworzeniem,

A nie sennym marzeniem.

Wyprzedzając twe pytanie:

Nazywam się Maniek.

- Maniek? Ale jaki Maniek? Kim Ty jesteś? Jak się tu znalazłeś? I czego ode mnie chcesz? - zapytał zdziwiony i wystraszony Kacper.

-Gdy smutno Ci i źle

To sygnał się do nas śle.

Wnet przybywamy, by

humor poprawić Ci.

– powiedziało stworzenie, wkładając przy tym ręce w wielkie kieszenie czerwonych ogrodniczek.

- Jaki sygnał? Ja nikogo nie wzywałem – odpowiedział Kacper.

- Jak to nas nie wzywałeś?

To problem już rozwiązałeś?

Że bal karnawałowy

A strój jest nie gotowy?

– dopytywał Maniek.

- To ja wysłałem jakiś sygnał? Jejku ja nie wiedziałem! - krzyknął wystraszony Kacper. - To Ty jesteś z jakiejś straży? Jak to działa?

- Jestem strażnikiem dziecięcych marzeń,

Pomysłów i innych wrażeń.

Gdy tylko poczujesz sie źle,

Wnet zawiadamiasz mnie.

- Trochę to brzmi jak reklama z telewizji. Tata mi mówił, że w tych reklamach często oszukują albo zmieniają rzeczywistość, ale Ty nie jesteś z telewizji, prawda? – Kacper nie bardzo wiedział co sądzić na temat Mańka.

- Ja nikogo nie oszukuję

Ja szczęścia dla innych poszukuję.

Jestem tu, bo masz marzenie,

Które czeka na spełnienie.

– odpowiedział Maniek.

- Zatem czego życzysz sobie

Bym mógł pomóc Tobie?

– spytał zakładając ręce na brzuchu.

- Ja...no tego...chciałbym jakieś fajne przebranie na bal karnawałowy – odpowiedział Kacper.

- Na bal karnawałowy

Strój będzie gotowy

Już pomysł jakiś masz

Czy na nasz gust się zdasz?

- Chciałbym coś innego, coś do mnie pasującego.

Gdy Kacper z Mańkiem uzgodnili szczegóły stroju, Maniek się pożegnał, wszedł do szafy i z cichym „PYK” zniknął. Kacper został sam w pokoju nie mogąc uwierzyć w to co właśnie miało miejsce. Pomyślał, że to był tylko sen i pewnie nie pójdzie na bal. Miał jednak małą iskierkę nadziei, że to była prawda i nie mógł się już doczekać stroju jaki Strażnik jego marzeń dla niego przygotuje.

A Wy jak myślicie, jaki strój Maniek przygotuje dla Kacpra? Czy chcielibyście mieć takiego Strażnika przy sobie? Może już jest, tylko nie zdajecie sobie z tego sprawy? Jeśli spodobała się Wam ta historia to śledźcie uważnie Bajeczną Fabrykę, a dowiecie się jak skończyła się ta historia - zapraszamy!!!

Termometr

2012-01-07T09:00:00.002+01:00

Czy kiedy zachorujecie to rodzice mierzą Wam temperaturę? Wiecie jaka jest prawidłowa temperatura człowieka? Termometry to bardzo przydatne urządzenia. Przyjrzyjcie się termometrom za oknem, w pokoju czy na przykład w piekarniku. A może gdzieś jeszcze w domu znajdziecie takie urządzenie?

Zapraszamy do lektury wierszyka o Krzysiu, który się trochę rozchorował i którego termometr bardzo zainteresował.

Termometr

A po co jest termometr? - Krzyś mamę wypytuje.

To przydatne urządzenie, kiedy ktoś zachoruje.

A taki termometr, który wisi za oknem to po co?

Żebyśmy wiedzieli czy ciepło jest w dzień i jak nocą.

A po co nam potrzebna wiedza o temperaturze?

Po to, żeby wiedzieć czy iść bez czy w kapturze.

A jakby termometr się popsuł albo jakby się pomylił?

To mogłoby się zdarzyć, że byśmy się przeziębili.

Wtedy termometr nam zmierzy ciała temperaturę?

Tak, pokaże czy nie czas na jakąś leczniczą miksturę.

To bardzo przydatne z niego jest urządzenie

i wiem już po co jest to temperatury mierzenie.

Po czym mama Krzysiowi temperaturę zmierzyła,

a termometr pokazał, że się choroba skończyła.

Cieszy się Krzysiu, że zdrowy i lody już może jeść,

bo termometr pokazał trzydzieści sześć i sześć.

idzie nowy rok

2012-01-01T09:00:00.005+01:00

Stary Rok nie chciał odejść
jak jego poprzednicy
Czemu Rok trwa tylko rok?
myślał od miesięcy
Niechby rok trwał ze trzy lata
albo cztery, a tam, pięć!
Cóż to byłyby za lata!
no i czasu dużo więcej!

Myślał nad tym już od czerwca
aż posiwiał z grudniem
Nim obejrzał się za siebie
został starym rokiem
Nowy Rok zrobił krok
żwawszy od starego
i tak Nowy został nowym
choć szkoda tamtego

Zamyślony stał w kąciku
widać nie mógł się pogodzić
Coś pod nosem bąknął cicho
i odwrócił się, by odejść
Na odchodnym jeszcze rzucił
w stronę już Nowego
"Tylko nie bądź zbyt surowym
Bywaj. Szczęśliwego!"

2011-12-24T09:00:00.001+01:00

Bajecznych Świąt

oprószonych śniegiem i cukrem pudrem,

z zielonym igliwiem i drewnianą stajenką,

gwiazdką na niebie, kolędą "Bóg się rodzi",

bajkowymi opowieściami do poduszki

i dobrym życzeniem dla Wszystkich

Wesołych Świąt!

przygody Matyldy /cz. 33/

2011-12-21T09:00:00.001+01:00

O jejku, aaaaa... Wybaczcie, ale jakiś ostatnio jestem nie wyspany. Słyszałem ostatnio w radio, że niewyspanie, zmęczenie i taki brak sił i energii to, czekajcie jak to było... Już wiem "przesilenie jesienne" i chyba właśnie dzisiaj mnie dopadło. W ostatnim dniu kalendarzowej jesieni:) Na szczęście Matyldzi to chyba nigdy nie będzie groziło. Ona jak zwykle jest pełna energii i taka radosna zawsze. W sumie wiecie, ja jestem już stary, więc nie mogę się porównywać z taką młodą Dziewczynką, która ładuje swoje akumulatorki energii w przedszkolu podczas zabaw ze swoimi przyjaciółmi. Ostatnio na przykład w przedszkolu była robiona dekoracja na choinkę bożonarodzeniową. Były papierowe bombki, gwiazdki i ogromny łańcuch z kolorowych obrączek, też z papieru. To była najfajniejsza zabawa!-tak mówiła Matylda, bo wszyscy po kolei doklejali swój papierowy pierścień. Niby mało pracy a jednak powstał bardzo dłuuuuugi łańcuch. Panie przedszkolanki pomogły go później zawiesić na choince, którą dostali od zaprzyjaźnionego pana leśniczego. Wprawdzie do świąt zostało jeszcze trochę czasu więc nie wiem po co ten pośpiech? Podobno będą się teraz uczyć śpiewu kolęd- to takie pieśni, które są śpiewane w okresie bożonarodzeniowym-słyszałem, jak Matylda mówiła swojej mamie. Jutro będą się uczyć kolędy- Cicha noc, to jedna z najsłynniejszych kolęd na świecie! Ciekawe czy Miecio z Heniem o tym wiedzą? Może i my nauczymy się jej śpiewać? No to zmykam ćwiczyć głos:)

Do następnego razu!!!

Śnieżak i Puszek cz. II

2011-12-19T09:00:00.003+01:00

Pamiętacie Śnieżaka i Puszka? Jesteście ciekawi gdzie dolecieli?

Zapraszamy do lektury drugiej części przygody śnieżnych przyjaciół.

Kiedy Śnieżak z Puszkiem trzymając się za rączki wirowali jak tancerze nagle zerwał się mocny wiatr. Myśleli, że opadną na plac zabaw, a tym czasem okazało się, że niespodziewany podmuch niósł ich daleko od zamierzonego celu. Puszek zadrżał, bo w jego naturze nie leżały takie nagłe zmiany, ale kiedy spojrzał na uradowaną minę Śnieżaka postanowił, że tym razem da się nieco ponieść...

- Śnieżaku i co teraz? Jak myślisz? Gdzie polecimy? – swoim pytaniem Puszek przerwał radosne okrzyki Śnieżaka.

- Nie wiem, ale mam nadzieję, że będzie to niezapomniana przygoda.

To powiedziawszy, zauważył, że kolejny, bardzo mocny podmuch wiatru poniósł ich dużo dalej niż obaj myśleli. Przez chwilę Śnieżak nie mógł znaleźć Puszka. Wołał i wołał, ale nie słyszał odpowiedzi. Poprawił czapkę, która całkowicie zasłoniła mu oczka i dopiero wtedy zobaczył kawałek od siebie wystający z kupki śniegu melonik. Poturlał się w tamtą stronę i zaczął odkopywać swojego kolegę. Aż tu nagle dostał czymś w tył swojego kulkowatego ciałka. Zanim zdążył się obrócić, cios się powtórzył. Już miał się odwrócić i krzyknąć, ale w tym czasie usłyszał głos Puszka:

- Padnij!!! Leci kolejna! - tak, Puszkowi udało się wydostać spod warstwy śniegu, który na szczęście dopiero co spadł i nie był jeszcze ubity.

- O rany! Co to jest? Zapytał zdumiony Śnieżak?

- Bitwa na śniegowe kule – wyjaśnił Puszek. Jeśli zaraz stąd nie pofruniemy to dołączymy do kolegów i staniemy się jednym z tych pocisków. To jak? Zostajemy czy próbujemy lecieć dalej?

- Może jak chwycimy się za ręce i trochę podskoczymy to wiatr nas dalej poniesie? – zaproponował Śnieżak, który miał ochotę coś jeszcze zobaczyć.

- Może uda nam sie wykorzystać nasze czapki, dzięki którym wiatr nas poniesie - powiedział Puszek.

- Uwaga nadchodzi duży podmuch Śnieżaku. Jesteś gotowy?

- Tak jest! Czapka w ręce.

- Zatem na trzy! Raz, dwa... trzy!

W tym momencie obaj równocześnie unieśli swoje czapki, w które powiał wiatr. Nagle obaj zaczęli ponownie się unosić, a ponieważ byli leciutcy, niemalże od razu jak tylko poderwali się z ziemi zaczęli dryfować bez użycia czapeczek.

- Jesteś cały? Wszystko w porządku? - zapytał Puszek Śnieżaka.

- W jak najlepszym porządku! – krzyknął Śnieżak. A co byś powiedział na to żebyśmy zamknęli oczy i zdali się na wiatr? Gdzie nas poniesie tam wylądujemy?

- Ojojoj ja chyba kompletnie oszalałem, ale zgadzam się – odpowiedział Puszek.
- No to spontaniczna podróż nas czeka koleżko!!!

Potem obaj zamknęli oczy. Gdy ponownie je otworzyli, nie mogli uwierzyć, że na prawdę im się udało. Nawet nie przyszło im do głowy, by marzyć o czymś takim. Tak, dotarli do Laponii. Właśnie tam, gdzie mieszka Święty Mikołaj.

- Czy to na prawdę TO?! - zapytał niedowierzając Puszek.

- Yyyy, ale... Ale jak? Serio? To TUTAJ?! - tylko tyle był w stanie z siebie wydusić zaszokowany Śnieżak.

Faktycznie, gwałtowne podmuchy wiatru zaniosły śnieżnych przyjaciół do Laponii. Śnieżak i Puszek wylądowali akurat na parapecie domku Świętego Mikołaja. Przyglądali się jak małe skrzaty pomagają Mikołajowi w pakowaniu prezentów i jak potem ładują wszystkie pakunki na wielkie sanie.

- Puszku, jak myślisz? Zostaniemy już tu na zawsze? Mi się tu w sumie podoba... – odezwał się po jakimś czasie Śnieżak.

- A co byś powiedział na to żebyśmy usiedli na saniach i polecieli razem z Mikołajem? Nikt nic nie zauważy, a my zwiedzimy jeszcze wiele ciekawych miejsc? – zaproponował niespodziewanie Puszek, który bardzo się zmienił odkąd poznał Śnieżaka.

I wiecie co? Tak zrobili. Polecieli w daleki świat. Ciekawe gdzie dolecieli i co zobaczyli? Kto wie, może właśnie wirują sobie za oknem i ujrzysz ich, gdy się dokładnie przyjrzysz płatkom śniegu?

Dzień Księgarza

2011-12-13T09:00:00.026+01:00

Lubicie czytać książki? Mamy nadzieję, że tak. Dzisiaj swoje święto obchodzą księgarze, czyli osoby, które zajmują się sprzedażą książek. Zapraszamy do lektury opowiadania o Panu Karolu - dla którego księgarnia to nie tylko praca, ale zdecydowanie coś więcej...

Pan Karol był księgarzem z pokolenia na pokolenie. Jego pradziadek był księgarzem, dziadek prowadził księgarnię i jego ojciec również zajmował się księgarstwem. Pan Karol nie wyobrażał sobie, żeby mógł zajmować się czymś innym w życiu niż sprzedażą książek. Zresztą dla niego to nie była wyłącznie praca. Jego całe życie to były książki, również w domu miał ich ogromne ilości. Chociaż w domu to właściwie bywał rzadko, bo wolał przesiadywać w swojej małej, przytulnej księgarni.

Jednak od pewnego czasu w księgarni pojawiało się coraz mniej klientów i pan Karol bardzo poważnie zastanawiał się nad jej zamknięciem. Pan Karol martwił się, że jego księgarnia jest po prostu stara i klienci wolą robić zakupy w dużych i nowoczesnych księgarniach w centrach handlowych. Właśnie wtedy zdarzyła się niespodziewana rzecz. Pan Karol nie wiedział, że jego księgarnię zamieszkują skrzaty. Niezwykłe stworzenia, które od wieków opiekują się książkami. Normalnie nie ujawniają swojej obecności, ale gdy wyczują, że coś złego dzieje się w księgarni to ruszają z pomocą. Tak było i tym razem. Skrzaty postanowiły wziąć sprawy w swoje ręce i pomóc panu Karolowi.

Zastanawiały się co zrobić, żeby ludzie chętniej przychodzili do księgarni pana Karola. Zwołały zebranie i uradziły, że napiszą do Pana Karola list ze wskazówkami co ma zrobić, żeby uratować księgarnię.

Rano gdy Pan Karol wszedł do księgarni, na półce przy kasie zastał taki oto list:

„Żeby uratować naszą księgarnię proponujemy:

1. Posprzątać wszystkie pomieszczenia i odkurzyć książki.

2. Urządzić kącik dla czytelników z wygodą kanapą, na której będą mogli usiąść i przejrzeć książkę.

3. W każdy piątek zorganizować spotkania z dziećmi i czytać im bajki.

My zajmiemy się punktem 1, a resztą musisz się Karolu zająć sam.

Z poważaniem,

S….”

Pan Karol nie wiedział co ma o tym wszystkim sądzić i kim są tajemniczy „S…”. Ale gdy się zastanowił to stwierdził, że są to ciekawe pomysły. Zorganizował kanapę i kącik czytelniczy dla dzieci oraz wywiesił na drzwiach plakat z zaproszeniem na piątkowe spotkanie. Wydrukował też kilka mniejszych plakatów i miał zamiar rozwiesić je na słupach, kiedy będzie wracał do domu. Gdy następnego dnia wszedł do księgarni długo przecierał oczy ze zdziwienia. Wszystko lśniło, a książki zostały odkurzone i równo poustawiane na półkach. Zastał też mały liścik z krótką treścią „Powodzenia”.

I wiecie co się stało? Księgarnia na nowo zaczęła tętnić życiem. Pan Karol odzyskał radość sprzedawania książek, a nawet świetnie odnalazł się w roli czytającego bajki dzieciom. A skrzaty? Skrzaty mogły nadal z ukrycia podglądać co się dzieje w księgarni, ale nie wtrącały się do pracy Pana Karola. Mogły znowu nie zajmować się księgarnią, bo wszystko było w należytym porządku, ale jak zwykle były w gotowości do kolejnego zadania.

Mikołaj, czyli piernik z lukrem-zróbmy to razem!

2011-12-06T09:00:00.017+01:00

Jest taki dzień, w którym wszystkie dzieci piszą listy. Tradycyjne. Na papierze ozdobionym w najpiękniejsze rysunki. A w tym liście marzenia: piesek w cztery łatki, kolejka na szynach, lalka z brązowymi warkoczami, drewniane klocki...Choć zmieniają się czasy, zmieniają się marzenia, On jest taki sam: serdeczny starszy pan, z czerwoną czapką, białą brodą i z duuuużym workiem na plecach, po prostu Mikołaj. Trudno uwierzyć, ale dzisiejsi mikołajowie są pomocnikami tego pierwszego Mikołaja-biskupa Miry (obecne terytorium Turcji). To właśnie On swoim życiem zaświadczył, że więcej radości jest w dawaniu niż braniu...

A potem jest taka noc, kiedy dzieci zamiast spać, wyczekują odwiedzin Mikołaja, by spotkać się z Nim osobiście, podziękować za wizytę i drobne podarki, które zawsze ze sobą niesie. A nade wszystko, by zapytać, jak On to robi, że o jednym czasie odwiedza wszystkie dzieci? ;)
Pewnie nielicznym udaje się dotrwać do tej wizyty, za to większość może zrobić coś dla Niego, by poczuł się serdecznie w naszym domu.

dwie małe rączki

dwie większe dłonie

osiem pierniczków

stygnie na stole

cztery kolory

lukier oblały

mikołajowi

twarz zmalowały

...takie piernikowe mikołaje są dowodem na to, że Mikołaj może przyjść do każdego, wystarczy tylko zakasać rękawy:)
Przepis na mikołajkowe smakołyki pochodzi z książki Beaty Lipov "Dzieciaki szykują Święta".

A co mikołaj zostawił pod Waszą poduszką?

DZIEŃ PLUSZOWEGO MISIA 2011 - ODSŁONA DRUGA

2011-12-04T14:38:00.002+01:00

Galeria Misiów nadal się powiększa. Do Bajecznej Fabryki napływają kolejne zdjęcia ukochanych pluszaków. Oto przed Wami kolejne zdjęcia wspaniałych Misiów. Całą Galerię Misiów możesz zobaczyć TUTAJ.

77. Misie Ewy i jej dzieci 78. Gromadka pluszaków Ptasi 79. Miś Antka i Agnieszki 80. Misie Weroniki i Kasi 81. Miś Przedszkolaka 82. Miś Przedszkolaka 83. Miś Przedszkolaka 84. Miś Przedszkolaka 85. Misie Asi 86. Miś Merry od Agi 87. Królik Miodzik od Bloga Czekolady 88. Miś Majany.

Tradycyjnie Zespół Bajkopisarek zorganizował Akcję Adopcyjną Misiów (TUTAJ). Poczytnicy stworzyli kilka wspaniałych projektów pokoi dla pluszowych przyjaciół. Zobaczcie sami!

Bajeczna maszyna losująca została dzisiaj odkurzona, a efektem jej pracy są wyniki:

Miś Lawenduś zamieszka u Kasi i Karolinki.

Miśki Zroślaczki zamieszkają u Perełki i jej córeczki.

A u Starszej Siostry i Młodszej Siostry zamieszka Miś niespodzianka.

Prosimy o przesłanie adresów, na które mają zostać wysłane misie.

Śnieżak i Puszek

2011-12-03T09:00:00.012+01:00

Był piękny zimowy dzień. Na niebie zaledwie kilka chmurek. Jesienne krople deszczu zamieniły się w drobne zimowe płatki śniegu spadające w dużych ilościach, tworząc na ziemi wyjątkowe białe krajobrazy. Coraz częściej w przydomowych ogródkach można było zobaczyć ulepione bałwanki. Dzieci wracając ze szkoły urządzały sobie śnieżne bitwy, zjeżdżały z pobliskich górek na sankach i ślizgały się na drobnych ślizgawkach, zamieniając buty na łyżwy.

Właśnie w taki zwykły zimowy dzień zaczął spadać z nieba śnieg. Początkowa mała, lekko zauważalna ilość płatków zamieniła się w całą gromadę spadających białych kuleczek.

Gdy Puszek - bo właśnie tak nazywał się jeden z płatków śniegu, spadał sobie spokojnie i z zamkniętymi oczkami poddawał się porywom wiatru, nagle usłyszał dziwny dźwięk:

- Juhuuuuuuuuuuuuuu, ale czaaaaaaaaaaaad!!!

Ten nagły, bardzo głośny dźwięk, wyrwał go z jego spokojnego stanu. Otworzył oczka i zaczął się rozglądać za źródłem tego dźwięku, gdy nagle usłyszał kolejne:

- Jupi jupi jupijajej!!!

A zaraz po nich:

- Siema biały, niezła jazda bez trzymanki, co nie???

Puszek spojrzał na kolegę wielkimi oczami i zapytał:

- Słucham? Mówiłeś coś do mnie? A właściwie to krzyczałeś... Dlaczego tak hałasujesz?

- Jak to? Ziomuś, to największa jazda jaka może być. Wirujesz i wirujesz, jak i kiedy chcesz. Tylko popatrz....Aaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! - i w tym momencie Puszek mógł ponownie zaobserwować akrobacje w powietrzu w wykonaniu Śnieżaka, który musiał przytrzymywać łapką swoją ciągle spadającą czapeczkę z daszkiem.

- Wirowanie to ja rozumiem, ale można wirować w ciszy. Podziwiać widoki i zastanawiać się dokąd się doleci... – upomniał Śnieżaka Puszek.

- A właściwie to dokąd się kolego wybierasz? – zapytał Puszek lekko zaciekawiony.

- Yyyyyy, ale białasku o czym Ty w ogóle gadasz? Jak to gdzie? Przecież sama frajda jest w lataniu, w tych wywrotkach jest po prostu magia! Nie czaisz? Czy może być coś fajniejszego??? – dopytywał się Śnieżak.

- Ja tam nie lubię takiego szaleństwa. Muszę mieć cel, muszę mieć wszystko zaplanowane. Zaplanowałem sobie opaść na przepięknym pomniku w parku i razem z innymi otulić go śnieżną kołderką. A Ty? Masz zamiar tak wirować bez końca? – spytał Puszek

- Nigdy się nad tym nie zastanawiałem... to mówisz, że jest tam coś na dole? Coś wartego tego by przestać tak szaleć? Nie mieści się to w mojej białej kulce... To jest niemożliwe!!

- No tak. Można opaść na pomnik, drzewo lub dach albo po prostu na ziemię, ale wtedy nigdy nie wiadomo co się zdarzy kiedy pojawią się mali ludzie, znaczy dzieci – tłumaczył Puszek.

- No co Ty? Ale to co można robić na drzewie, pomniku czy dachu? Tak leżeć po prostu bez sensu? Zero zabawy, łeeee...

- Przyznaję, że to nie do końca ciekawe zajęcie. I tak myślę, że może bym się z Tobą zabrał. To może powirujmy razem i wylądujmy na placu zabaw, tam gdzie przychodzi najwięcej dzieci i zobaczymy co się wydarzy? – zaproponował Puszek.

Tak oto Śnieżak z Puszkiem wirowali razem wraz z porywami wiatru. Raz w prawo, raz w lewo. Raz wolniej, a raz szybciej. Śnieżak nadal robił swoje ukochane wywrotki, ale nieco ciszej. Natomiast Puszek, już nie tak spokojnie dryfował, ale dał się ponieść nieco wiatrowi i od czasu do czasu robił delikatny obrót. Wirując i oglądając okolice spadali i spadali, aż nagle…

Jak myślicie drogie Dzieci, gdzie Śnieżak i Puszek wylądowali i co się z nimi dalej stało?

Tych, którzy są ciekawi dalszych losów naszych dwóch małych białych kuleczkowych przyjaciół zapraszamy do śledzenia Bajecznej Fabryki. Już niebawem dowiecie się co spotkało Śnieżaka i Puszka.

Zróbmy to razem-listnik!

2011-11-30T09:00:00.015+01:00

jak masz na imię?
mały żółty listku
skąd się tu wziąłeś?
na kartach w listniku
bajkowe pisarki
w parku mnie zebrały
i moje imię
w listniku spisały...

Korzystając z tego, że jesień jeszcze z nami, że liści pod dostatkiem, że pogoda wciąż piękna, powstał pomysł na listnik, to taki odpowiednik naszego zielnika. Pomysł, by zatrzymać odrobinę jesieni na kartach papieru. By zapoznać się bliżej z przyrodą i nauczyć rozpoznawać drzewa po liściach.

Do wykonania listnika potrzebujemy:

-zeszyt lub pojedyncze kartki
-jesienne liście
-klej lub taśma dwustronna

Zebrane liście suszymy (polecamy zamknąć liście w starej gazecie i obciążyć grubszymi książkami, to bezpieczniejsza metoda niż np. włożenie brudnych często wilgotnych liści do ulubionej książki:)) Po 2-3 dniach, gdy liście nam się wyprostują, wklejamy je do zeszytu lub na pojedyncze karty, na dole umieszczamy podpis..( dla pewności warto zajrzeć do literatury fachowej lub skorzystać z pomocy internetu:))

Jak jeszcze inaczej można wykonać listnik?
Jak wiemy, wszystkie dzieci uwielbiają kredki. Niektóre dzieci uwielbiają mazać nimi po ścianie! Pewnie ta metoda nie sprawi, że kredki powędrują w kąt a ściany pozostaną białe na...jakiś czas:) ale warto zaangażować dzieci i wykonać wspólnie bezpieczny projekt na ścianę. A jak wykorzystać do tego liście? To proste, wystarczy w ramce na zdjęcia umieścić kolorowe liście i zawiesić w pokoju dziecka. Póki jesień z nami:)

Dzień Pluszowego Misia 2011

2011-11-25T09:00:00.076+01:00

Karta z bajkopisarskiego kalendarza pokazuje, że dzisiaj mamy DZIEŃ PLUSZOWEGO MISIA. Z tej okazji zespół Bajkopisarek składa wszystkim Pluszowym Misiom, tym dużym i tym małym, tym nowym i tym starym, tym chcianym i niechcianym najserdeczniejsze życzenia.

Dzień Pluszowego Misia oraz jego obchody stały się już tradycją Bajecznej Fabryki oraz jej czytelników. Zeszłoroczne wspomnienia Dnia Pluszowego Misia możecie znaleźć TU i TU.

Bajkopisarki oraz czytelnicy Bajecznej Fabryki w ramach akcji ODKURZ SWOJEGO MISIA stworzyli wielką galerię zdjęć pluszaczków. Oto przed Wami efekty wspólnych działań:

1. Miś Alfred od Oli 2. bardzo elegancki Miś od Ani 3. Miś od Poli i jej mamy Kasi 4. Miś Kasia od Ani z Krakowa 5. Dwa Misie od Ewy Czarli (duży) i Czokuś (mały) 6. Miś od Amelki 7. kochający zwierzęta Ucholek 8. Adasiowy Miś 9. Kasiowy miś o zabawnym imieniu - Jurek Jurek 10. Miś od Oczka 11. Miś od Asi 12. Miś od Ewy 13. Miś od Patrycji 14. Miś od Olka i Joli 15. Miś Tadeusz od Kasi

16. Miś od Jagienki wraz z uśmiechniętą Jagienką 17. śpiący miś od Eli 18. Miś od Cottie 19. Miś Ryszard od Iwonki 20. Miś Margaretta od Asi 21-25. Misie przedszkolaków 26. Miś Stefan 27. Miś - przyjaciel Misia Stefana 28. Wiolinka od Teresy 29. Olbrzymi Miś od Karaluszka 30. Miś Nikodem od Iki

31. Miś Franek od Magdy 32. Miś od Delie 33. Króliczek o imieniu Grażynka od Petry 34. Owca Oja od Małgosi 35. Małpka Pikuś od Roberta 36. Bogusław, który mieszka z Peggy 37. Cudny Zenek, który mieszka u Katarzynki 38. Misio Tomisiek od Iwa 39. Miś od Kasi z Otwocka 40. Miś od Agi 41. Misiowa dama od maleńkiej Julci 42. Jednooki Miś od Anielki z Lublina 43. Błękitny Miś od Madzi 44. Miś od Kasi 45. Miś od "Szmaciany Miś" 46. Miś od Zosi, Rozalki i ich Mamy 47. Miś Tadeusz od Kasi

48. Bejnika (w czerwieni) i Alfreda (w niebieskim) od Roberta 49. Miś Pilot od Łukasza 50. Miś od Konrada (synka Rybiookiej) 51. Miś i opiekuńczy piesek Saba z Lublina 52. Zajączek Poziomka od Grażynki 53. Misie od Alicji 54. Barry&Ralph od Lidki i Piotka 55. Misie Łasuchy od Ewy 56. Fifu i Piesek od Gosi 57. Misie od Joasi 58. Misie od Kamilki 59. Misie od Kasi 60. Miś i Owieczka od Kasi 61. Misie od Mikołaja i Agatki 62. Misie Natalii 63. Misie od Jurka

64. Misie Ewuni, Ola i Ani 65. Misie synów Ewy 66. Miszka, Patyś i mały miś od Karolci 67. Misiowa rodzinka Uli i Piotrka z Białegostoku 68. Miś Kupla z małżonką pingwinicą Sitą 69. Misie Karolinki z Grabiny 70. Florek i Gienio od Olka 71. Misie Ewy 72. Mors Przedszkolaka 73. Misie od Marty 74. Wesoła gromadka Piotrka i Ewy 75. Grzesiowe ukochane pluszaki 76. Pieszczoch i Mieciu od Atiny.

Zespół Bajkopisarek dziękuje wszystkim pluszaczkom oraz ich przyjaciołom za pomoc w stworzeniu tej magicznej galerii.

O akcji ODKURZ SWOJEGO MISIA wspomnieli autorzy następujących blogów:

Around the kitchen table - KLIK

Atelier Penelopy - KLIK

Bluszczem oplątane - KLIK

CZŁIŚ - pół CZŁowiek pół mIŚ - KLIK

Moja Toskania - KLIK

Mój świat i hafty - KLIK

O jak oliwka - KLIK

Strawberries from Poland - KLIK

Z zielonej wyspy - KLIK

Maliny w Maju - KLIK

Do akcji ODKURZ SWOJEGO MISIA przyłączyły się również dzieci z TEGO przedszkola.

Przygarnij misia!!!

2011-11-23T09:00:00.007+01:00

Misie szukają ciepłego domu. Własnego kąta. Przyjaciela. Miłości.

Rozpoczynamy wielką AKCJĘ ADOPCYJNĄ :)

Co trzeba zrobić, by przygarnąć jednego z pluszowych Misiów?

1. Namówcie swoje dzieci do narysowania, namalowania itd projektu nowego pokoju Misia (technika dowolna);

2. Wyślijcie zdjęcia lub skany prac swoich Pociech na adres e-mailowy Bajecznej Fabryki:

BAJECZNAFABRYKA@GMAIL.COM

Lawenduś

Niedźwiadkowe Zroślaczki

Spośród nadesłanych prac Bajkopisarki wylosują misiowych Szczęśliwców-nowych opiekunów Misiów.

Wszystkie dzieci, które wezmą udział w tym niezwykłym konkursie otrzymają drogą elektroniczną dyplomy prosto z Bajecznej Fabryki.

Losowania misiowych Szczęśliwców odbędą się 4 grudnia.

Zgłoszenia (rysunki) przyjmujemy do 3 grudnia, do godziny 23.59.

Przypominamy o pluszowej akcji!

ODKURZ SWOJEGO MISIA!

szczegóły znajdziesz TUTAJ

Czapka, szalik i rękawiczki

2011-11-21T09:00:00.014+01:00

Jesień już na dobre się u nas rozgościła, a zanim się obejrzymy będzie zima. To czas niezbyt miłej pogody, chociaż są i tacy, którzy lubią zimno i wiatr. Jedno jest pewne: na taką pogodę musimy się odpowiednio ubierać i zadbać o to żebyśmy nie zmarzli. Ale czy wszyscy o tym pamiętają? Posłuchajcie...

Czapka, szalik i rękawiczki.

Czapka, szalik i rękawiczki długo w szafie leżały.

Cierpliwie, po cichutku na swoją kolej czekały.

Nadeszła jesień, a wraz z nią chłody i zawieruchy.

Zaczęły marznąć głowy, czerwone się robić paluchy.

Otworzyła mama szafę z ciepłymi ubraniami.

Wyjęła szalik, rękawiczki i czapkę z pomponami.

Dała je Kubusiowi, by jutro w drodze do szkoły

nie marzł lecz szedł ubrany od stóp aż po czubek głowy.

Lecz Kubuś tylko szalik niedbale na szyję zarzucił.

A czapkę i rękawiczki do tornistra wrzucił.

Cały z zimna się trzęsie jak to jesienią bywa.

Aż tu nagle z tornistra głos się jakiś odzywa:

Włóż nas szybko Kubusiu żebyś nie chorował!

Jeśli to zrobisz z pewnością nie będziesz żałował!

Kubuś się bardzo zdziwił, ale nie posłuchał

I nawiało mu wiatru zimnego do ucha.

Przemarzły mu palce i się rozchorował.

Źle, że ciepłe ubrania do tornistra schował.

Musiał w łóżku leżeć, kropelki brać do ucha.

Żałował bardzo, że czapki i rękawiczek nie słuchał.

Ale gdy już wyzdrowiał do głowy po rozum poszedł:

To fakt, że nie choruję kiedy ciepłe rzeczy noszę.

Szalik, czapka i rękawiczki zawsze już go zdobią.

A Kubuś się nie poddaje niedobrym chorobom.

Rys. Olek /7 lat/

Przypominamy o pluszowej akcji!
ODKURZ SWOJEGO MISIA!
szczegóły znajdziesz TUTAJ

przygody Matyldy /cz.32/

2011-11-16T09:00:00.001+01:00

Pewnie jesteście ciekawi, dlaczego nie zostaliśmy u dziadków dłużej? Pamiętacie, że Kamilek chodzi już do szkoły? No więc właśnie, on musiał wracać na lekcje, natomiast Matylda po raz pierwszy w tym roku poszła do zerówki! Nie mogła się doczekać tego dnia już od dłuższego czasu, ale pomyślałem, że nie będę Wam wspominał i poczekam na odpowiedni moment i oto on nadszedł. W prawdzie Matylda do tej pory chodziła do przedszkola, ale zerówka to coś innego i nie wszystkie koleżanki i koledzy poszli do tej samej zerówki. Matylda była bardzo ciekawa kto będzie nowy, czy ją polubią, na szczęście już pierwszego dnia oprócz swoich dotychczasowych przyjaciół Matylda miała nowe koleżanki. Wróciła do domu bardzo zadowolona i ciągle tylko opowiadała jaką ma fajną panią, jakie koleżanki, a jaka fajna sala. Rodzice Matyldy bardzo się cieszyli wraz z Matyldą, był spacer, deser z bitą śmietaną oraz kino, a po powrocie rodzice opowiadali historie jak Matylda była malutka, pokazywali zdjęcia i wspominali, a nawet Marysia opowiedziała Matyldzi kolejny raz jak to dostała mnie od swoich rodziców. O tak, był to dzień pełen wrażeń, na samo wspomnienie wąsiki mi drgają, a ogonek wywija w prawo i lewo. Tyle lat już minęło, tyle przygód, tyle wspomnień. Moja mała Marysia jest już taka duża, a Matylda tak bardzo do niej podobna, czasem mam nawet wrażenie, że znów spędzam czas z Marysią… moją Marysią. Oj chyba muszę zakończyć nasze spotkanie, bo się za bardzo rozmarzyłem, ale musze Wam powiedzieć, że sam jestem ciekawy jak to jest w zerówce. Może… może Matylda zabierze mnie pewnego dnia ze sobą? Jeśli tylko mnie zabierze to na pewno Wam opowiem jak było!!! Do zobaczenia niebawem!

ODKURZ SWOJEGO MISIA

2011-11-14T22:15:00.000+01:00

Drodzy Poczytnicy!

Wielkimi krokami zbliża się Dzień Pluszowego Misia. Do pluszowego święta pozostało kilka dni. Bajeczna Fabryka trzeci rok z rzędu zaprasza wszystkich do zabawy [2009 i 2010].

Gdzie jest Twój miś?

Może leży na dnie szafy przyciśnięty stertą ubrań?

Może wpadł kilka lat temu za łóżko?

Może siedzi od miesięcy zakurzony na regale obok równego rzędu książek?

Nie pozwól, by w tak magicznym dniu Twój Miś stał zapomniany w kącie.

Przyłącz się do pluszowej akcji!

Stwórzmy wspólnie wielką galerię Misiów!

To proste!!!

Odkurz swojego misia,

zrób mu zdjęcie

(lub poproś o pomoc kogoś dorosłego)

i wyślij je na adres:

BAJECZNAFABRYKA@GMAIL.COM

Zdjęcie należy przesłać do końca dnia 24 listopada, by 25 listopada na ścianach Bajecznej Fabryki pojawiły się kolorowe zdjęcia radosnych Misiów!

Pająk i jego sieć

2011-11-13T09:00:00.008+01:00

W złocistym słońcu, za kolorowymi liśćmi, między gałęziami srebrzą się delikatne pajęcze nitki. Skąd się tam wzięły? -Pająki je uprzędły..
W jaki sposób? -Za pomocą gruczołów przędnych produkujących ciekłą substancję, która po zetknięciu z powietrzem zastyga tworząc nić pajęczą.
W jakim celu?- Chociażby po to, by złapać ofiarę na pożywienie;)

Pewnie nie raz widzieliście takie nitki i nie dwa pająka, który na niej przysiadł;) ale Nasz pająk, o którym możecie przeczytać poniżej miał trochę mniej szczęścia...Posłuchajcie:

wspinał się pan pająk

po swej pajęczynie

zaczął padać deszczyk

zerwał cienkie linie

nagle wyszło słonko

wszystko osuszyło

zaczął więc pan pająk

łatać nić pajęczą

znów się wspina pająk

po swej nowej sieci

a po cichu liczy

że w nią mucha wleci

*

właśnie zaczął z chmury

padać deszczyk drobny

nie ma szczęścia pająk

będzie dzisiaj głodny
(?)

Może pomożemy panu pająkowi i zbudujemy dla niego mocną pajęczynę? Porwane kawałki cienkiej nici stały się inspiracją do powstania czegoś, co przypomina pajęczą sieć, tylko taką domową, własnoręczną i bardzo prostą w wykonaniu- dla każdego! Gdy na jednym kawałku nici zawiążemy grubszy supełek, to może nam przypominać pająka lub złapaną w sieci muchę:)

- Miłej zabawy:)

Dzień Jeża

2011-11-10T09:00:00.001+01:00

Czy wiecie, że dzisiaj Dzień Jeża? Widzieliście może kiedyś jakiegoś? Te miłe, kolczaste stworzenia zamieszkują lasy lub ogrody i żywią się głównie owadami. Kiedy się przestraszą to zwijają się w kulkę i groźnie posapują. Zostają z nami na zimę, ale zimą ich nie spotkamy, bo już jesienią zasypiają w zimowy sen. Zapraszamy do lektury wierszyka o pewnym jeżu, który się wszędzie spóźniał.

Spóźnialski jeż.

W pewnym lesie dość daleko, za górami i doliną,

mieszkał sobie jeż Marek z jeżową rodziną.

Jeż ten od innych jeży wyglądem się nie wyróżniał,

ale taką miał naturę, że wszędzie się spóźniał.

Kiedy jeży rodzina się gdzieś umawiała,

to było pewne, że na Marka będzie dłużej czekała.

A Marek się spóźniał, bo miał tak z natury,

że gdy szedł to wysoko głowę zadzierał do góry.

W górze zawsze coś ciekawego było do zobaczenia

i przeważnie się stawało powodem spóźnienia.

Zawsze jednak Marek był punktualnie gotowy,

kiedy trzeba się było udać na długi sen zimowy .

Dziwiły się inne jeże: z głową w chmurach spaceruje,

a swoją norkę zawsze na czas dzielnie wyszykuje.

A jeż Marek odpowiadał: nie ma w tym sensacji!

Moja punktualność wynika z codziennych obserwacji!

Gdy głowę zadzieram do góry to zmiany obserwuję

i widzę jak się przyroda do jesieni szykuje.

Gdy liście opadają i robią się kolorowe,

to dla mnie sygnał bym posłanie na zimę miał gotowe.

A gdy zachód słońca coraz szybciej widuję,

wtedy od stóp do głów w liściach się zasypuję.

I choć może w mojej naturze punktualność nie leży,

to zasypiam w tym samym czasie co cała rodzina jeży.

Rys. /Olek 7 lat/

dzień postaci z bajek

2011-11-05T09:00:00.002+01:00

Wszystkim Postaciom z Bajek,

tym dużym i tym malutkim,

złym i dobrym,

starym i młodym

najserdeczniejsze życzenia składają Bajkopisarki

z Bajecznej Fabryki.

Rok temu Bajeczna Fabryka również pamiętała o tym nietypowym święcie, szczegóły znajdziecie TU i TU. Zapraszamy do bajecznych wspomnień!

Rudy gryzoń

2011-11-01T09:00:00.007+01:00

Podczas jesiennego spaceru po parku nie sposób oderwać wzroku od opadłych rudawo żółto czerwonych liści. Są wszędzie, zwłaszcza pod podeszwą naszych butów:) Dlatego trzeba wykazać się sokolim wzrokiem, by wśród rudawych liści dostrzec równie rudą, co liście wiewiórkę. Tym razem nam się udało i wróciłyśmy ze zdjęciem oraz garścią nowinek z życia wiewiórki. Zapraszamy na spotkanie z rudym gryzoniem:)

Zwinna i szybka w rudości ubrana

Z nadejściem zimy szata jej szara

Z puszystą kitą po parku biega

Wszelkie nasiona, owoce zbiera

I do swej dziupli zanosi jedzenie

By w czasie zimy mieć pożywienie

Więc jeśli znienacka dostaniesz łupiną

Pewny to znak, że wiewiórki tu żyją

Jest dość płochliwa więc w jej imieniu

Bardzo was proszę o kilka orzechów
:)

Ciekawostki z życia wiewiórek:

- wiewiórki nie zapadają w sen zimowy, ale są aktywne przez cały rok;

- budują domki w górnej partii korony drzewa z gałązek i liści oraz wyścielają je mchem, dopiero w okresie zimy przenoszą się do dziupli, by schronić się przed mrozem i silnym wiatrem;

- jej znakiem rozpoznawalnym jest długa i puszysta kita, która odgrywa ważną rolę podczas skoków – stabilizuje kierunek lotu;

- jej pokarm stanowią: pędy, nasiona, owoce, grzyby i owady;

- gromadząc zapasy na zimę, często zakopuje nasiona do ziemi przez co przyczynia się do ich rozsiewu;

- w Polsce podlegają całkowitej ochronie.

Gość Specjalny

2011-10-29T09:00:00.000+02:00

Pewnego jesiennego dnia na spacjalne zaproszenie Adasia jedna z bajkopisarek przybyła do kolorowego przedszkola, by opowiedzieć o działalności Bajecznej Fabryki. Ta niecodzienna wycieczka oraz spotkanie z młodymi poczytnikami jest ogromnym wyróżnieniem dla całej Bajecznej Fabryki. Specjalnie z tej okazji zespół bajkopisarek przygotował dla przedszkolaków bajkę o dwóch psotnych misiach. Młodzi poczytnicy wysłuchali opowieści z dużym zaciekawieniem :-) Teraz kolej na Was, oto przed Wami bajka o dwóch Misiach:

Za dziewięcioma rzekami, za siedmioma górami, za pięcioma morzami i trzema wyspami, na zielonym wzgórzu w drewnianym domu mieszkała rodzina misiów: Tata Miś, Mama Miś, Miś Felek i Miś Franek. Felek i Franek codziennie bawili się przed domem w berka. Pewnego dnia, znudzeni zabawą, postanowili, że pójdą nad staw. Felek dzielnie ruszył w stronę stawu, a mały Franek pamiętając ostrzeżenie Mamy, by bez Rodziców nie chodzić nad wodę, stał smutny pod domem. Franek wahał się dłużą chwilę i mimo tego, że nie chciał iść – pobiegł szybko za bratem, by nie wyjść na słabeusza. I dobrze się stało, bo gdy byli już nad stawem Felek stracił równowagę i wpadł do wody. Na szczęście mały Franek podał mu grubą gałąź i wyciągnął swojego brata z wody. Misie szybko wróciły do domu. Felek był cały przemoczony i od razu się wydało, że nie posłuchali Mamy. Mama była bardzo zła, że złamali zakaz, ale cieszyła się, że wszystko się dobrze skończyło. Felek podziękował swojemu młodszemu bratu za pomoc, a Mamę przeprosił za to, że był niegrzeczny. Cała przygoda na szczęście dobrze się skończyła, ale nauczyła go, by zawsze słuchał Mamy i nigdy nie wybierał się na samotne wycieczki.

Po wspólnym czytaniu bajki rozpoczęło się wielkie kolorowanie misiów. W ruch poszły kredki w kolorach tęczy. Salę wypełnił radosny śmiech przedszkolaków.

To było pierwsze spotkanie z małymi poczytnikami, mamy nadzieję, że nie było ono ostatnie.

przygody Matyldy /cz.31/

2011-10-26T09:00:00.001+02:00

Zaniedbałem się z naszymi opowieściami od jakiegoś czasu i potem tylko wspominam i wspominam, więc postaram się Wam dzisiaj opowiedzieć do końca nasz pobyt w Gdańsku, by nie trzymać Was dłużej w niepewności. Jak już wiecie było plażowanie, opalanie, lepienie z piasku i wspomniałem o zwiedzaniu. Dziadkowie Matyldy, mieszkają w Gdańsku już bardzo długo, my z resztą byliśmy tam już wiele razy, w sumie to kilka razy w roku tam jeździmy, ale ze względu na Kamilka i jego rodziców, dziadkowie postanowili oprowadzić nas po tym przepięknym mieście. Jest tam bardzo dużo niesamowitych budowli, a ile historyjek opowiadano, ale powiem Wam, że Matylda i Kamilek mieli inne zajęcia, a co za tym idzie – my z Uszatkiem również. Najpierw udaliśmy się grzecznie na „starówkę”, ale nie wiem czy wiecie, ale czasem w miastach są to place, a tutaj była to jakby ulica gdzie pooglądaliśmy wąskie kamienice, mijaliśmy dużo sklepów z pamiątkami, a na końcu dotarliśmy do fontanny. Wspominałem Wam o fontannach we Włoszech, no to ta była właśnie taka fajna i tutaj zaczyna się szalone zwiedzanie Matyldy i Kamila. Zamiast słuchać opowieści o Neptunie, którą opowiadała babcia Lena, do Matylda zaczęła się chlapać z Kamilem wodą z fontanny przy okazji wrzucając mnie do wody, jak się domyślacie, byłem cały mokry i resztę zwiedzania spędziłem głową w dół trzymany za ogon przez Marysię, bym wysechł szybciej na słonku. To jednak nie przeszkodziło Matyldzi w dalszych zabawach. Gdy tylko dotarliśmy do ZOO w dzielnicy Gdańska, w której mieszkają dziadkowie, w Oliwie, oni już nie mogli doczekać się by zobaczyć zwierzaki. Biegali jak szaleni, dobrze że Matylda zna to miejsce bardzo dobrze, bo co roku wraz z dziadkami się tam wybierają na spacery, jest to jedno z ulubionych naszych miejsc. Widzieliśmy żółwie, foki, pingwiny, hipopotamy, wielbłądy i wiele, wiele innych zwierząt, których nazw nie pamiętam, ale najbardziej podobał nam się park linowy. Jejku nigdy nie byłem w takim miejscu, nie wiem czy wiecie w ogóle co to jest. Jest to w sumie park, gdzie na drzewach są liny do zabawy. Tak bardzo dobrze myślicie, super zabawa, na szczęście już byłem suchutki, więc Matylda schowała mnie do kieszonki w swoich spodenkach i mogłem wraz z nią wspinać się, jeździć i robić inne fajne rzeczy. Niestety nie mogliśmy zostać tam tak długo jakbyśmy chcieli, musieliśmy wracać do domku, bo chcieli zamykać już zoo. Tak o to spędziliśmy tydzień w Gdańsku z rodzinką i przyjaciółmi, a dlaczego tylko tydzień? Opowiem Wam następnym razem. Trzymajcie się!!

O jamniku

2011-10-22T09:00:00.001+02:00

rys /Mikołaj/

Był sobie pies jamnik. Nie był on ani zbyt duży, ani też zbyt mały, była taki, jakby to powiedzieć, jak to jamnik - w sam raz. Miał ciemną sierść, jak to jamnik - ciemnobrązowa, błyszcząca. Był on z tych tak zwanych - krótkowłosych jamników. Miał uszy, jak jamnik - nieco długie, ale nie jak u Spanieli, takie zgrabne, szczupłe i ładne, jak u jamnika ucho wyglądać powinno. Miał on i ogon, bo pies bez ogona, to jak mawiają - nie pies. Miał mały, czarny nosek, jak to u psa - mokry i zimny, bo był to zdrowy piesek. Miał on też i łapy, miał ich cztery. Krótkie były, bo po co mu długie, skoro biegać on za wiele nie biega? Tak też wyglądał nasz zwykły, brązowy jamniczek. Lecz po czym poznać można jamnika? Jamnik to taki wyjątkowy pies, że jego tułów jest szczupły i długi. Jamnik ten był wyjątkowy, gdyż jego tułów często płatał mu figle.

Razu pewnego, nasz mały jamniczek postanowił wyjść na spacer, gdyż była piękna, słoneczna pogoda. Zadowolony ogonem machał, uszy mu podskakiwały do rytmu marsza jakim to właśnie jamniczek zwiedzał okolice. Mijał budynki, sklepy, wieżowce, targ i stragany i ludzi mijał. Ludzi i ich zwierzęta, a wszyscy spoglądali ze zdziwieniem na małego jamniczka. Ten zaś nie wiedział skąd w nich takie zdziwienie, przecież sami z pogody skorzystać zechcieli i widoki także podziwiali. Nic sobie nie robiąc z min i okrzyków, szedł dalej jamniczek chodnikiem ulicznym. Aż nagle buldog do niego się zwraca: Panie Kochany, a cóż to się Panu stało? Na to, tym razem zdziwiony jamniczek odpowiada: Na spacer wyszedłem, ogrzać się nieco, cóż w tym dziwnego? Panie, przecież Pan żeś się rozciągnął w niebiosa. Pan ogona nie dojrzy!!! – odparł wnet buldog. Odwrócił się szybko przestraszony i z niedowierzaniem na usłyszane słowa jamnik. Nie spodziewał się biedak takiego widoku. Tak się rozciągnął podczas spaceru, iż faktycznie nie mógł zobaczyć swojego końca. Zmartwił się, oj zmartwił bardzo jamniczek. Na szczęście z pomocą szybko zjawiła się karetka, wezwana przez opiekuna buldoga i uratowali biednego jamnika. Od tamtej pory już sam nie wychodzi i zawsze ogląda się za siebie i pilnuje czy mu tylne łapki nigdzie nie uciekły.

Dzień Listonosza

2011-10-18T09:00:00.028+02:00

Dzisiaj obchodzony jest Dzień Listonosza. Bycie listonoszem to bardzo ciężka i odpowiedzialna praca. Listy i paczki muszą dotrzeć do adresatów niezależnie od pogody.
Z tej okazji proponujemy Wam lekturę wierszyka o pewnym liście.
A czy Wy dostajecie i piszecie listy?

Co Ty jesteś?

Jestem list.

Kto Cię wysłał?

Mały Krzyś.

Wiesz do kogo?

Wiem, do dziadka.

A wiesz gdzie??

Mam to w adresie.

Jak tam trafisz?

Taki Pan mnie zaniesie.

A jak długo?

Bardzo szybko, w oka mgnieniu.

Jak Pan wygląda?

Ma wielką torbę na ramieniu.

A co w niej jest?

Właśnie ja w niej podróżuję.

Coś w niej robisz?

Na dostarczenie oczekuję.

A wiesz jak ten Pan się nazywa?

Nie wiem, nie wiem,

Powiedz proszę.

A ja wiem,

Nazywają go Listonoszem.

Rys. /Olek 7 lat/

przyjęcie urodzinowe

2011-10-14T09:00:00.002+02:00

"W głebi duszy każdy z nas jest bajkopisarzem. Często ta magiczna zdolność pojawia się bardzo niespodziewanie. Zaczynamy w głowie tworzyć rymy, wymyślać nowe postaci, tworzyć dla nich przygody. Tak było w przypadku każdej z nas. Mamy nadzieję, że i w Waszym tak będzie, bo przecież w każdym z nas drzemie coś z dziecka."

Te słowa towarzyszyły nam dwa lata temu podczas otwarcia Bajecznej Fabryki. Czas biegnie bardzo szybko! Od tego dnia minęły 24 miesiące, 730 dni, 166 postów i 166 bajek.

Kochani Poczytnicy! Dzisiaj Bajeczna Fabryka ma urodziny. Bajkopisarki zdmuchując dwa płomyczki urodzinowych świeczek pomyślą w imieniu Bajecznej Fabryki życzenie. Za dziewięcioma rzekami, siedmioma górami, za pięcioma wyspami, za trzema morzami, za jednym Zielonym Wzgórzem... na skraju iglastego lasu, gdzie mieści się Bajeczna Fabryka będzie grała dzisiaj głośno muzyka. Wszystkie komnaty Fabryki wypełnione są już kolorowymi balonami. Bajkopisarki czekają na gości! Na urodzinowe przyjęcie Zaproszeni są wszyscy bohaterowie bajek, które znacie z Bajecznej Fabryki. Relacja już wkrótce! Jak myślicie, którzy bajeczni bohaterowie pojawią się na dzisiejszym przyjęciu w Fabryce?

/rys. Kamilka/

Tymczasem zapraszamy Was na kawałek urodzinowego tortu!

przygody Matyldy /cz. 30/

2011-10-12T09:00:00.019+02:00

Ostatnio zacząłem chyba opowiadać Wam, jak fajnie było w Gdańsku u dziadków z Kamilek i Uszatem, zgadza się? Taaak, zrobili piekny zamek z piasku, ale powiem Wam, że tych zamków zrobili bardzo dużo, niemal codziennie był inny, a raz nawet postanowili zrobić konkurs rzeźby w piasku. Na początku Matylda nie do końca wiedziała na czym ten konkurs ma polegać, ale na szczęście Kamilek przyszedł szybko z pomocą i powiedział, że rzeźba to taka… figurka. Chodziło o to by zrobić jakąś rzecz z piasku, tak jak robi się zamek czy babkę, ale Wy an pewno wiecie o czym mówię. Ale wracając do piaskowego konkursu, to Kamil zrobił auto, było bardzo duże, miało ogromne koła. To był taki sportowy samochód, nawet miał numer na drzwiach – Kamil wysypał go kamyczkami, podobnie jak opony by się odznaczały od reszty. Matylda zrobiła… nie uwierzycie ale ulepiła Spysia i Henia. Henio miał okulary z wodorostów i książkę z patyków, a ja miałem taki długi pozawijany ogonek. Wyglądaliśmy śmiesznie, szkoda że Henia nie było i nie mógł tego zobaczyć, ale może rodzice zrobili zdjęcie i kiedyś mu pokażę. W nagrodę Matylda i Kamil dostali lody, takie duże i kręcone, wyglądały na bardzo smaczne, a wieczorem poszliśmy na zachód słońca. Powiem Wam, że bardzo mi się spodobało jak słonko schowało się do wody, a na moment przed – tak fajnie rozświetliło wodę, że wyglądała jakby była pomarańczowa, heh jaki to był piękny widok, będzie mi tego brakowało…

Następnym razem opowiem Wam co jeszcze przydarzyło nam się w Gdańsku, trzymajcie się, papa!

Zróbmy to razem-jarzębinowe korale!

2011-10-07T09:00:00.009+02:00

dostałam w prezencie
od pani jesieni
gałązkę jarzębiny
w kolorze czerwieni
a na tej gałązce
koralików tyle
więc
zrobię mojej mamie
korale na szyję
wystarczy tylko
jeden za drugim
koralik czerwony
nawlec na sznurek
korale z jarzębiny
na chmurny poranek
są lepsze niż sernik
wiem,
sprawdzałam na mamie:)

Do wykonania korali potrzebujemy:

- jarzębinowe lub kalinowe koraliki
- nitka
- igła
- ozdobna tasiemka

Na igłę z podwójnie założoną nicią nawlekamy jarzębinowe koraliki. Gdy dojdziemy do końca, z jednej i drugiej strony, zawiązujemy supełki z pętelką. Przez pętelki przeciągamy ozdobną tasiemkę i zawiązujemy kokardkę.
Co do trwałości jarzębinowych korali, to jesteśmy właśnie na etapie testowania:) w razie czego, za rok można sprawić sobie nowe:)

Zachęcamy do wspólnych spacerów i do zbierania tego, co natura właśnie zrzuciła z drzewa. Jeśli macie ochotę na jarzębinowe korale, to wystarczy jedna niewielka gałązka. Pamiętajmy, by nie łamać drzew! Lepiej poszukać materiałów na ziemi:) Czekamy na Wasze jesienne korale.

Międzynarodowy Dzień Zwierząt

2011-10-04T09:00:00.117+02:00

Drodzy Poczytnicy, nasz magiczny kalendarz pokazał nam, że dzisiaj mamy Międzynarodowy Dzień Zwierząt.

Każdy z nas ma jakieś ulubione zwierzątko albo domowe, albo dziko żyjące. Niektórzy lubią psy, inni wolą koty, a jeszcze inni np. rybki. Kto z Was nie chciałby w domu mieć małej małpki albo misia koala?? Poprzytulać się, pobawić. Pamiętajmy jednak, że nie każde zwierzę nadaje się do trzymania w domu. Wybierając pupilka trzeba rozważyć wszystkie za i przeciw. Czy jesteśmy w stanie zapewnić mu odpowiednie warunki i czy będziemy się nim należycie opiekować.

Są niestety tacy ludzie, którzy pochopnie podejmują decyzję o posiadaniu zwierzaka. Często rodzice ulegają namowom swoich pociech i kupują im pupila, który jak podrasta, staje się większy i jest tak rozkoszny jak wcześniej ... po prostu nudzi się i w najlepszym razie trafia do schroniska.

Te biedne zwierzęta, chcące dać dużo ciepła i miłości swoim opiekunom czekają, aż ktoś je przygarnie. Może chociaż w taki dzień jak ten zastanówmy się na ich losem. Pomóżmy w miarę naszych możliwości. Okażmy im trochę serca.

Może odwiedźmy jakieś schronisko, a nóż widelec któryś ze zwierzaków tak nas chwyci za serce, że wychodząc stamtąd zabierzemy go ze sobą. I będzie o jednego nieszczęśliwego zwierzaka mniej.

Oto opowieści o ulubieńcach autorstwa Małych Twórców Bajecznej Fabryki oraz Bajkopisarek:

Martusia (7 lat):
Obecnie moim ulubionym zwierzęciem jakim się opiekuję jest rybka-a dokładnie trzy rybki. Welon (przedstawiam go na rysunku) to najładniejsza rybka. Jest pomarańczowo złota i ma piękne weloniaste płetwy. Mam jeszcze glonojada i kirysa. Specjalnie dla nich mama kupiła mały zamek do akwarium. Rybki jedzą specjalną karmę dla ryb-takie suche kolorowe płatki. Marzę jednak od dłuższego czasu o własnym piesku.

Zosia:
Kiedy miałam 10 lat otrzymałam na imieniny od koleżanek z klasy pieska. Był piękną kulką w kolorze toffi. Tofik to był pies indywidualista. Zawsze po spacerze odprowadzał mnie pod blok stawał, odwracał się i biegł przed siebie. Jak wyjeżdżałam z domu zawsze spał na moich ciapach.

Niestety jak się wyprowadzałam z rodzinnego domu do swojego własnego nie mogłam go zabrać ze sobą. A bardzo chciałam mieć zwierzątko. Więc przygarnęłam małego kociaka. Pewna pani uratowała mu życie, ale nie mogła zostawić go u siebie ... tak znalazł się u mnie. Czesio to bardzo przyjacielski kot. Straszny pieszczoch. Kiedy goście są w domu, nie ma takiej możliwości żeby siedzieli bezczynnie. Muszą go głaskać. Zwierzęta są cudowne....

Miłoszek:
- Miłoszku, jakie jest twoje ulubione zwierzątko?
- tak myślę mamo i myślę, i myślę, że to jest sarenka.
- Sarenka?
- Nooooo, sarenka, ona ma takie piękne oczy.
- A jak ona wygląda, Miłoszku, narysujesz mi ją?
- Noooo narysowałbym, mamo, ale właśnie pomyślałem, że ja to bym chciał mieć moje ulubione zwierzątko w swoim domu, a sarenki nie da się zamknąć w domu, prawda? Postanowiłem ulubić kota.
- Ulubić?
- Noooo mamoooo, jak ty nic nie rozumiesz! Moje najulubione zwierzątko to będzie teraz kot!
- Ooo, a jak wygląda ten kot?
- Normalnie, ma łapy i ogon. Nooo i jeszcze oczy, wieeeelkie, fioooletowe oczy, moje ulubione. Zapomniałem! Wąsy jeszcze ma! Mieszka w domu, razem ze mną.
- Siebie też narysujesz?
- Nieee, bo on jest bardzo duży ten mój kot i mnie już nie widać jak on stoi.
- A co to jest tu obok, to okrągłe?
- Mamooo, to przecież jest miska.
- Miska? Taka kolorowa?
- Nooo bo tam jest mleko śliwkowo-jagodowo-czekoladowe. Jak myślisz mamo, czy ja takie mleko to mógłbym wypić? Razem byśmy go pili, z moim kotem.
- Zobacz, dorysowałem jeszcze niebo i słońce! Albo nieee, mamo, czy mogę narysować trzy słońca?
- Trzy?
- Zobaczysz, będzie nam ciepło i cały czas będzie lato, przecież lubisz lato mamo!
- Ojej! A czemu zamalowujesz cały obrazek na fioletowo?
- Nooo mamooo! Przecież ja ściany maluję, w naszym domu!!!

Ania:
Chomiki to bardzo miłe zwierzątka. Kiedy byłam mała w domu mieliśmy kilka chomików, ale najbardziej zapamiętałam dwa, które swoje imiona – Chip i Dale odziedziczyły po wesołych bohaterach pewnej kreskówki.

Chomiki są bardzo przyjaznymi stworzonkami, bardzo szybko się przemieszczają, lubią biegać w kółko w specjalnych kółeczkach i zabawnie wyglądają, gdy ładują pokarm do pyszczków. Są prawdziwymi łasuchami.
Mój synek też miał swojego chomika i wiąże się z tym zabawna historia, bo nazwaliśmy go Gucio i myśleliśmy, że jest chłopcem, ale chomik po jakimś czasie okazał się dziewczynką i musieliśmy zmienić mu imię na Gucia.

Pola (3 lata i 9 miesięcy):
Jaki jest Twój ulubiony zwierzak?: Krokodylek.
Jak wygląda (Twój ulubiony zwierzak)?: Krokodylek jest zielony, długi ogon, uszy i oczy, ostre kły i zielone łapy.
Co je (Twój ulubiony zwierzak)?: Krokodylek je lewki i ryby.

Worms:
Gdy byłyśmy z moją siostrą małe, a raczej młode to miałyśmy dość dużo zwierzątek. Były między innymi: chomik, rybki, żółw, świnka morska i piesek. Część z tych zwierzątek była wpólna, a niektóre były tylko jednej z nas. Pamiętam, że jak miałam jakoś 9 może 10 lat dostałam kanarka od rodziców. Nie pamiętam czy był on z jakiejś konkretnej okazji, czy nie. Natomiast pamiętam, że był piękny, pomarańczowy i drobniutki. Był to samiec dlatego chyba nawet wspólnie doszliśmy do wniosku, że idealnym imieniem będzie Frycek - po Fryderyku Chopenie. Frycek nie od razu zaczął śpiewać, troszkę trzeba było czekać, aż się zaaklimatyzuje, aż nas polubi. Muszę jednak powiedzieć, że warto było czekać, bo jak już raz zaśpiewał, to potem były piękne długie serenady. Pamiętam, że codziennie gdy wracałam ze szkoły zbierałam mu młode liście mlecza, a następnie rozwieszałam w klatce by mógł je sobie dziobać. Niestety nie mam już mojego kanarka i patrząc w przeszłość, to uważam, że był to mój chyba największy pupil i gdybym miała teraz wybierać jakieś zwierzątko - to był by to właśnie taki pomarańczowy kanarek.

Zosia (8 lat):

Peggykombinera:

Fred jest żółwiem greckim. Mimo tego, że nosi na grzbiecie swój domek jest bardzo ruchliwy i szybki. Uwielbia mleczowe liście, brzoskwinie i jabłka. Zimą, gdy za oknem mróz i śnieg, zapada w sen zimowy. Uwielbia promienie słoneczne i ciepło, wyciąga wtedy swoją głowę i kończyny. Potrafi tak leżakować godzinami.

Iwo (9 lat):

Lavande:

W moim domu, oprócz rybek:) nie było zwierząt. I to była normalność, do której się przyzwyczaiłam. Dlatego wielkim zaskoczeniem było, kiedy przyjeżdżając na wakacje do mojej babci, koło mojej nogi ni stąd ni zowąd znalazł się mały, piskliwie szczekający szczeniak! W pierwszej chwili mocno się przestraszyłam i zaczęłam uciekać w stronę domu, on za mną. Do dzisiaj nie wiem, dlaczego nie wbiegłam do tego domu tylko wylądowałam na drzewie, które rosło tuż obok domu! Podejrzewam, że nigdy wcześniej, ani nigdy później, tak szybko i zwinnie nie wdrapałam się na żadne drzewo. Minęło kilka dobrych dni, zanim ja przyzwyczaiłam się do tego małego potworka, bo powtórka z ucieczki na drzewo powtarzała się niemal każdego dnia. Z czasem babcia uświadomiła mi, że jeśli ja nie będę uciekać, to przekonam się, że nie mam się czego obawiać. I tak też się stało. Ja przestałam uciekać, a psiak stracił zainteresowanie moją osobą. On był mały i myślał, że to taka zabawa:)

Każde kolejne wakacje były mocno wyczekiwane a nasze przywitania najbardziej radosnym i niezapomnianym momentem. Dodam jeszcze, że ten psiak za młodości sprawiał tyle figli, tak psocił, robił ogromny bałagan wokół siebie, że nazwaliśmy go Figiel. Mój pierwszy zwierzakowy przyjaciel.

Karolek i księżyc

2011-10-01T09:00:00.007+02:00

Czy patrząc na Księżyc zastanawialiście się kiedykolwiek co się na nim znajduje?

I dlaczego Księżyc raz jest okrągły jak piłka, a innym razem wygląda jak pyszny rogalik? Dzisiaj wierszyk o Karolku, którego też zastanawiało co się z Księżycem dzieje.

Czy ktoś mieszka na Księżycu? - zastanawiał się Karolek.

Może kiedyś tam polecę, kiedy ukończę przedszkole.

Znikanie Księżyca bardzo go zastanawiało.

Czemu raz jest cały, a potem jest go mało?

Może ktoś Księżyc zjada? Pytał tatę zatroskany.

Lecz tata odpowiedział, że Księżyc nie jest zjadany.

Co w takim razie to tajemnicze znikanie może znaczyć?

Usiadł tata w fotelu i zaczął mu tłumaczyć.

Że wszystko zależy od położenia Ziemi, Słońca i Księżyca,

że są to tak zwane fazy Księżyca, a nie żadna tajemnica.

Karolek słuchał uważnie i główką potakiwał.

Więc to taką tajemnicę Księżyc przed nim skrywał.

I Wy drogie dzieci, gdy na Księżyc spojrzycie

to jak go ubywa, a potem przybywa, też pewnie zobaczycie.

Karolek tacie uwierzył, lecz dalej ma nadzieję,

że kiedyś sam zbada co się z Księżycem naprawdę dzieje.

I w kosmos daleki poleci i sam to wszystko zobaczy.

A póki co siedzi w oknie i na Księżyc patrzy.

I rozmyśla sobie o tej dalekiej podróży.

Na pewno tam polecę – jak tylko będę duży!

przygody Matyldy /cz. 29/

2011-09-28T09:00:00.002+02:00

Nie wiem czy pamiętacie, ale jakiś czas temu wspomniałem o wyjeździe wakacyjnym do Gdańska. Otóż pojechaliśmy do dziadków Matyldy, babci Mileny – zwanej Leną oraz dziadka Igora, są to rodzice taty Matyldy. Coś mi się wydaje, że kiedyś już wspominałem coś o dziadkach, chyba zdążyliście już poznać nieco nasza rodzinkę. Zatem jak już wiecie, pojechaliśmy do Gdańska, czyli nad morze. Gdy przyjechaliśmy na miejsce okazało się, że czekała tam na nas, znaczy na mnie i Matyldzię niesamowita niespodzianka – czekali na nas Kamilek z Uszatkiem wraz z rodzicami. Pamiętacie nasz wyjazd do Włoch? Tak to właśnie ten Kamilek i jego przyjaciel, to właśnie z nimi przeżyliśmy niesamowite włoskie historie, których pewnie żadne z nas nigdy nie zapomni.

No ale dość dalekich wspominek, powróćmy do naszych tegorocznych wakacji. nie wiem czy kiedyś wspominałem, ale nie ma to jak nadmorski wypoczynek, plaża – jak dla mnie to jest to ogromna piaskownica z wyjątkowym dostępem do wody – bardzo przydatne przy budowaniu piasku. O tak bardzo dobrze się domyślacie, o ile we Włoszech nam się nie udało zbudować zamku z piasku, to tym razem nie odpuściliśmy. No dobra, tak naprawdę to budowali Matylda z Kamilem wraz z pomocą tatusiów, a my z Uszatem siedzieliśmy na kocyku, przyglądaliśmy się i wygrzewaliśmy w słoneczku. No bo tak naprawdę, to co my mogliśmy zrobić swoimi małymi pluszowymi łapkami? Dość szybko dowiedzieliśmy się, że nie jest to najlepszy pomysł. Pamiętacie jak we Włoszech skakaliśmy przez fale? Tak bardzo namokliśmy, że później suszyliśmy się bardzo długo na słoneczku, a nasze futerka nie bardzo polubiły morską wodę, bo czekała nas potem kąpiel w domku – ale nie chciałem Wam o tym wcześniej wspominać, bo nie było to zbyt miłe wspomnienie. Zatem tym razem nie ryzykowaliśmy i jedynie przyglądaliśmy się wszystkiemu z odpowiedniej odległości. Zamek wyszedł rewelacyjny! Nie mówię tego tylko dlatego, że robiła go Matylda, ani dlatego, że mieściłem się idealnie na balkoniku, ale na prawdę był faaajny. Miał wieżyczki, miał fosę, oooo i miał nawet most, szkoda tylko że nie był ruchomy, ale miał takie niby liny z wodorostów.

Plaża, morze, zamki z piasku, opalanie, jest tego tyle, że chyba zostawię dalsze opowieści na nasze kolejne „spotkanie”. Mam nadzieję, że tym razem nastąpi ono dużo szybciej.

Cześć!!!

Dzień Grzyba

2011-09-24T09:00:00.023+02:00

Grzybki są dobre, grzybki są zdrowe, lecz trzeba na nie uważać. Gdy zobaczycie grzyba na swej drodze zapytajcie rodzica czy możecie go zerwać, a tymczasem poznajcie Kazia wraz z rodziną i ich grzybowe przygody :)

Cała rodzina małego Kazia

Zagorzałego wielkiego grzybiarza

Chodząc po lesie grzyby zbierała

I tak dzień grzyba świętowała

Dziadek zebrał dwa kosze prawdziwków

Mówił, że to z wielką pomocą krasnoludków

Kazio poszukiwał wielkich purchawek

Twierdził, że grzyby z nich są klawe

Jak na nie skoczysz pękają z hukiem

Kłębem purchawkowego dymu osnute

Znalazł ich kilka na swojej drodze

i nie umknęły jego nodze

Babcia zaś borowików cały dzień szukała

Śpiewem poszukiwania sobie umilała

Znalazła dużo tych borowików

Już dziś się będą marynować w słoiku

Zaś Mama z Tatą po lesie chodzili

Zdjęcia znalezionym grzybom zrobili

Umieszczą je w pięknym albumie

Dzięki któremu Kazio zbierać grzyby umie

Gdy zobaczycie takiego grzybka, to pamiętajcie Kochani by go nie zrywać
i nie dotykać, bo to trujący okaz jest!!!

Hojrak Źrebaczek

2011-09-20T09:00:00.000+02:00

Po pięknej zielonej łące

Tam dzie mieszkały cztery zające

Hasał sobie źrebaczek mały

Który niezbyt słuchał się mamy

Biegał ze starszymi kolegami

Którzy wszędzie chodzili sami

Mama prosiła małego źrebaczka

Żeby nie biegał dalej niż do tego krzaczka

Starsi koledzy też mu mówili

„Nie biegnij z nami, masz mało siły”

Nasz maluch chciał wszystkim pokazać

Że może wszędzie sobie chadzać

Nie posłuchał tego co starsi mówili

Za kolegami biegł ile w kopytkach miał siły

Prosili go ciągle „wracaj do mamy,

my sami na nasze wycieczki chadzamy”

Próbowali wszystkiego, żeby zechciał wrócić

Ale on z nim tylko się kłócił

Że jest już duży i może wszystko

i musi zapewnić ruch swoim kopytkom

Koledzy wpadli na pomysł przedni

Dadzą mu nauczkę aż mina mu zrzednie

Postanowili pokazać kto tu rację ma

Wcielili w życie swój plan raz dwa

Biegli przez łąkę, minęli krzaczek

Za krzaczkiem mostek i stado kaczek

Wybrali drogę krótką i dla młodego nieznaną

Specjalnie żeby zatęsknił za mamą

Początkowo małemu się podobało

Do czasu aż stado się nie oddalało

Im dalej biegli, im nowsze miejsca

Wyprawa stawała się coraz straszniejsza

W pewnym momencie, ku jego zdziwieniu

Koledzy jakby zapadli się pod ziemią

Co on biedny pocznie, jak znajdzie mamę

Przecież to tereny jemu nie znane

„Ratunku, pomocy!” źrebaczek wołał

I przypomniał sobie mamy słowa

Już wiedział o co mamie chodziło

I szedł przed siebie ze smutną miną

Kopytka już go bardzo bolały

Chiał być już w domu, u boku mamy

Zobaczył krzaczek, jakby znajomy

Podbiegł do niego zadowolony

Za krzaczkiem jednak nie było nikogo

Choć myślał, że słyszał głosy kolegów

Pierwszy raz będzie wracał sam do domu

Ale że się bał nie powie nikomu.

Szedł ze spuszczoną główką środkiem stajenki

Do swojej kochanej, najlepszej mateńki

I do kolegów, którzy go nauczyli,

Że trzeba się słuchać swojej matuli.

Od tej pory mały źrebaczek

Nie dyskutuje w sprawie wycieczek

Idzie tylko wtedy gdy mama pozwoli

I zdecydowanie takie spacery już woli

Żółciutki imbryczek

2011-09-14T09:00:00.007+02:00

W słonecznym pokoju stał mały stoliczek

Na tym stoliczku żółciutki imbryczek

Gdy Pani Ala chandrę czasem miała

Brała imbryczek i herbatą go napełniała

Wrzątkiem zalewała listki pachnące

Wnet w domu pachniało jak latem na łące

A jak pogoda była sprzyjająca

Kąpała imbryk w promieniach słońca

Kąpiel ta na tym polegać miała

Że wypełnionego po brzegi go brała

Stawiała przed swoim domem na schodkach

Siadała obok, na kolana brała kotka

Podziwiała piękno natury bogate

Popijając przy tym z imbryka herbatę

Herbata magiczne moce posiadała

Cudowny świat przed Panią Alą odkrywała

Gdy tylko poczuła ten bogaty smak

Wnet wyruszała w nieznany świat

Gdy tylko oczy swe zamykała

Pod powiekami cudowne obrazy miała

Niczym na obłoczku świat z góry oglądała

Cudowne widoki tak podziwiała

Wiatr czuła w swych włosach

Widziała go nawet w ruchomych kłosach

Mijała pola pełne liści herbaty

Gdzieniegdzie widać było i kwiaty

Gdy tylko oczy swe otwierała

Do domu swego migiem wracała

Jeśli w magiczny świat chcecie wybyć

Herbatkę ciepłą musicie wypić

Może być czarna albo zielona

Z cytryną albo miodem osłodzona

Z witaminami czy też owocowa

Każda z nich wyjatkowych świat chowa

Zatem kubeczki z herbatą w dłonie

Niech magia wszystkich Nas dziś pochłonie

Dzień Marzyciela

2011-09-08T09:00:00.016+02:00

Dzisiaj obchodzony jest Dzień Marzyciela. Czy często zdarza Wam się marzyć i czy marzenia czasem się spełniają? Dzisiejszy wierszyk o tym, że jednak warto czasem pomarzyć.

Mamo, jak to jest z marzeniami?

Czy Ty też marzysz o czymś czasami?

Dopytywała córeczka mała.

Mama się zamyśliła i tak odpowiedziała:

Kochanie moje, ludzie mawiają,

że się marzenia czasem spełniają.

Jeśli jakieś pragnienie głowę Ci wypełni,

to może się zdarzyć, że Ci się spełni.

A o czym Ty marzysz córeczko mała?

- Ja to bym bardzo ciasto zjeść chciała.

Na to mama zachęcona tym marzeniem

zajęła się w kuchni ciasta pieczeniem.

Po godzinie ciasto dom zapachem wypełniło.

I tak się marzenie córeczki spełniło.

rys. Olek /7 lat/

Żabi interes

2011-09-05T09:00:00.008+02:00

... A u nas chłodne ranki i wieczory. Lato powoli żegna się z nami zostawiając w prezencie piękny podarek- babie lato, otulone w srebrzyste i cieniutkie pajęczyn nici...
Jeszcze tylko żurawie zostaną z nami przez chwilę, by za dzień, dwa wyruszyć w ciepłe kraje śladami bocianów, które już odleciały.. Niech no tylko wrócą z wiosną! bo żaby czekają:) I kto by pomyślał, że towarzystwo bocianów będzie im tak pożądane:)

Skarżyły się żaby
na białe bociany

Że chodzą po stawie
dumne jak pawie

Dziób swój wtykają
pod lustro wody

A przecież nie mają
na to naszej zgody!

Długo więc myślały,
co z tym można zrobić

By ukarać bociany
a przy tym zarobić

Zeszło się do września
ale wymyśliły

Dumne, jak te pawie
wszystkim ogłosiły:

"Kochane bociany
zapraszamy serdecznie

Odwiedzajcie nasze stawy
z biletem miesięcznym!"

Już ręce zacierają
w myślach zyski liczą

Bocianów wyglądają
ale ich nie widzą!

Jak się okazało
na próżno działały

No bo te bociany
właśnie odleciały...

Oj czy warto było
tak rządzić się w stawie?

Teraz żaby siedzą
jak ten palec same

1 września - Rozpoczęcie Roku Szkolnego

2011-09-01T09:00:00.009+02:00

Z okazji 1 września wszystkim rozpoczynającym dzisiaj naukę składamy najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności w roku szkolnym 2011/2012.

Szczególnie tym, którzy swoją naukę w szkołach czy przedszkolach dopiero zaczynają.

Powodzenia!

Z tej okazji zapraszamy Was do lektury wierszyka o pewnym Pierwszoklasiście.

Już od kilku dni Kuba nie chodził wesoły.

Bardzo się zamartwiał rozpoczęciem szkoły.

Przerażało go wszystko: nowi koledzy i pani.

Martwił się, że nie poradzi sobie z literkami.

Nie martw się syneczku – mama mu mówiła.

Szkoła jest bardzo fajna a pani pewnie miła.

Koledzy tak jak i ty nowi będą w szkole.

Lecz Kuba odpowiadał – ja w domu zostać wolę.

I przyszedł pierwszy września - dzień rozpoczęcia szkoły.

Poszedł do szkoły Kuba, lecz nadal nie był wesoły.

Dłoń mamy ściskał mocno, minę miał przerażoną,

ale humor mu się poprawił, gdy panią mu przedstawiono.

Bo się szybciutko sprawa ze szkołą wyjaśniła.

Pani nauczycielka okazała się bardzo miła.

W ławce obok Kuby drugiego chłopca posadzono.

I ten chłopiec miał również minę przerażoną.

Ale po pięciu minutach już wspólnie rozmawiali.

I o swoich obawach szybciutko pozapominali.

A następnego dnia Kuba do szkoły szedł z miną wesołą,

bo wielką miał ochotę poznać się bliżej ze szkołą.

I od tego czasu już się wcale nie smuci.

Lubi chodzić do szkoły i dzielnie się w niej uczy.

Poznaje literki, cyferki, śpiewa, tańczy, rysuje.

A z kolegą z ławki nawet po szkole się koleguje.

przygody Matyldy /cz. 28/

2011-08-24T09:00:00.001+02:00

A teraz przenieśmy się nad morze. Opowiem Wam dzisiaj o rodzicach Maksa.

Mieszkają w Gdańsku. Mają dom rzut beretem od plaży. Lubię do nich jeździć, bo uwielbiam szum morza. A u nich doskonale go słychać. Słychać rozbijające się o brzeg fale. Ehhhh....

Babcia – czyli Milena – pochodzi z Wrocławia, Dziadek – Igor – z Warszawy. Poznali się na studiach w Gdańsku i tak tu się osiedlili. Są do siebie bardzo podobni. Jak ich poznałem to miałem wrażenie, że są rodzeństwem. Obydwoje mają ciemne włosy i niebieskie oczy, są szczupli. Chociaż dziadek ostatnio wygląda jakby połknął piłkę. Babcia śmieje się z niego i mówi o nim pajączek. A wiecie dlaczego?? Bo ma spory brzuszek i chude rączki i nóżki :) Jak to pierwszy raz usłyszałem to uśmiałem się do łez.

Często zdarza im się w tym samym momencie zacząć mówić to samo i ma się wrażenie, że czytają sobie w myślach. To jest niesamowite. Są bardzo weseli. Cały czas sobie żartują. Ja czasami nie wiem czy mówią serio, czy to tylko żarty. Może jakbym miał ich na codzień to bardziej bym się ich nauczył. Szkoda, że są tak daleko.

Zawsze jak do nich jeździmy to zabierają nas na wycieczki. Zwiedzamy nie tylko Gdańsk. Zabierają nas na wycieczki po różnych zakątkach. Pokazują nam ciekawe zabytkie, ale też spacerujemy sobie po lasach, puszczach, parkach, skwerkach....

A wiecie, że dziadek Igor pozbawił Matyldę pierwszych zębów? To było w tamtym roku. Jak wyjeżdżaliśmy to Matyldzie zaczęła się ruszać prawa górna jedynka. Dwa dni po naszym przyjeździe zaczęła jej się ruszać lewa górna jedynka. No i biedna Matyldzia miała problemy z jedzeniem, co chciała ugryźć przepyszną kanapkę to zęby się na nią kładły. Matylda bała się rwania zęba i powiedziała, że poczeka aż same jej wypadną. Że może uschnąć z głodu, ale nie da dotknąć zęba. No i dziadek wziął ją na sposób. Na ucho wyszeptał jej jakąś historię. Ona pokiwała głową na zgodę. Dziadek wziął dłuuuugą nitkę, którą przywiązał do jej ząbków, drugi koniec zaś przywiązał do klamki. Zanim wyszedł z pokoju powiedział Matyldzi, że jutro rano ząbki będą wisiały na klamce i nawet nie poczuje kiedy tam się znajdą. Wychodząc delikatnie zamykał drzwi, a jak nitka się naprężyła to ząbki wyskoczyły i tak sobie wisiały na tej klamce. Wyobraźcie sobie, że Matylda nawet nie poczuła tego, że ząbki zostały wyrwane jak Dziadek zamykał drzwi. Jak się obudziła rano to była święcie przekonana, że w jakiś cudowny sposób znalazły się przy drzwiach ;)

Śmiesznie później wyglądała. Dziadkowie przez cały czas, dokąd nie wyrosły jej w to miejsce nowe ząbki, śmiali się z jej szczerby. Ale robili to w taki sposób, że ona śmiała się z nimi, wcale się nie obrażała. Uwierzcie mi, jak się śmiała to wyglądała przekomicznie.

Jeszcze trzy dni i pojedziemy do Gdańska na wczasy. Ale będzie fajnie. Ciekaw jestem jakie atrakcje nam przygotują i jak zareagują na naszego Fiflaka.

Pewnie będzie dużo przygód i będę mógł Wam dużo ciekawych rzeczy opowiedzieć.

Zróbmy to razem-zielnik!

2011-08-21T09:00:00.012+02:00

Biegała Anielka po polnej polanie
Zrywała kwiatki by dać swej mamie

Lecz na polanie kwiatów tyle było
że się Anielce w rączki nie mieściło

Otworzyła książkę, którą z sobą miała
I tam między kartki kwiatki powkładała

Z trudem ją domknęła taka gruba była
Wróciła do domu książkę odłożyła

Zajęta zabawą całkiem zapomniała
O książce i kwiatach, które w niej schowała

Kwiatki przeleżały między stronicami
Do późnej jesieni może nawet dalej...

Więc jakież zdziwienie ogarnęło Anielkę
Gdy znowu sięgnęła po zapomnianą księgę

Odkryła w środku jakieś suche kwiatki
Z których już dawno obsypały się płatki

Nie martw się Anielko- powiedziała mama
Zrobimy razem zielnik z tego co zebrałaś

Nie wiemy jaki zielnik zrobiła mała Anielka ze swoją mamą ale na pewno spodobała jej się ta zabawa do której też chcemy was dzisiaj zaprosić:)a lato sprzyja i oferuje nam mnóstwo pięknych i kolorowych kwiatów.
Tradycyjny zielnik, to zbiór zasuszonych bądź przedrukowanych roślin w formie dużego zeszytu. Nasz zielnik będzie nieco uproszczony bo na jednej karcie przykleimy kilka różnych kwiatów, by powstał z nich obrazek na ścianę.

Do wykonania zielnika potrzebujemy:

-zasuszone kwiaty
-karton brystolu
-taśma bezbarwną
-tasiemka
-nożyczki

Zebrane na łące kwiaty suszymy poprzez ułożenie kwiatów do zeszytu- na jednej kartce jeden kwiat. Wypełniony kwiatami zeszyt zamykamy i najlepiej obciążyć go kilkoma grubymi książkami, tak by docisnąć mocniej kwiaty. Zanim kwiaty nam się zasuszą musi minąć trochę czasu, jeśli zapomnimy o nich, jak Anielka, to nawet i do jesieni:)
Na sztywnym kartonie układamy według uznania kwiaty, bezbarwną taśmą przyklejamy je do kartonu.

Bardzo ważnym elementem przy wykonywaniu zielnika jest prawidłowe podpisanie roślin, które w nim się znajdują dlatego dobrze, gdy wiemy co zbieramy:) A jeśli nie jesteśmy pewni, to lepiej nie podpisywać lub poprosić o pomoc kogoś, kto się na tym zna. Dziurkaczem przecinamy otwory u góry kartonu i przewlekamy przez nie tasiemkę. Zielnik wieszamy na ścianie. Gotowe:)

P.S. Chętnie zobaczymy Wasze zielniki! Zatem- zbierajmy kwiaty do wakacyjnego zielnika-póki lato z nami:)

dzień latarni morskiej

2011-08-18T09:00:00.003+02:00

Mysi żeglarze

Za siedmioma górami, za zielonym lasem, po drugiej stronie rzeki mieszkała rodzina szarych myszek. Mysie dzieci od rana do nocy pod czujnym okiem Mysiej Mamy biegały po polach pełnych żyta i pszenicy. Wieczorami piły mleko ze srebrnych naparstków i liczyły gwiazdy na niebie.

Pewnego słonecznego dnia Tuptuś i Iskierka, najstarsze myszki z całej mysiej gromadki, znaleźli łupkę od orzecha włoskiego. Godzinami bujali się w orzechowej skorupce, śmiejąc się do bólu brzucha. Po dniu pełnym wrażeń, wieczorem snuli plany na kolejny dzień pełen zabaw.

Tuptuś nie spał od świtu. Wiercił się i zerkał ukradkiem w stronę Iskierki, która ciągle spała. Dopiero delikatne posmyranie mysiej siostry ogonkiem przyniosło oczekiwany rezultat. Nie minęła chwila, a już oboje siedzieli za wielkim kamieniem i szeptali ukradkiem. Mysie rodzeństwo przyglądało im się uważnie, nawet wtedy gdy rozdzielili się oraz gdy chwilę później Tuptuś wrócił z kijkiem oraz drewnianym patykiem do lodów, a Iskierka z kawałkiem kwiecistego materiału. Tuptuś i Iskierka pokręcili się, a następnie udali do swojej orzechowej łupinki, którą ukryli pod stertą suchych liści. Przez cały dzień w orzechowej łódce montowali maszt i żagiel, by późnym popołudniem rozpocząć swoją żeglarską przygodę. Woda szumiała, ryby przyglądały im się badawczo, a drzewa znajdujące się na brzegu z chwili na chwilę wydawały się coraz mniejsze. Czas płynął szybko, tak szybko jak ich orzechowa łódeczka. Moczyli swoje różowe ogonki i liczyli mijające ich ryby. Słońce zaczęło zachodzić, by chwilę później nastała czarna noc. Iskierka płakała ze strachu. Tuptuś machał ze wszystkich sił drewnianym patyczkiem do lodów. Nie wiedzieli gdzie płyną, nie widzieli brzegu. Słyszeli jedynie szum wody, mieszający się z rozpaczliwym wołaniem Mysich Rodziców. Nagle zrobiło się jaśniej. Tuptuś zauważył światło. Zaczął jeszcze szybciej wiosłować lodowym patyczkiem. Płynęli w kierunku brzegu, w kierunku ogniska, które rozpalił Mysi Tata i prosto w ramiona zmartwionych Mysich Rodziców.

Rozpalone przez Mysiego Tatę ognisko uratowało myszki przed niebezpieczeństwem i wskazało cel, do którego Myszki musiały dopłynąć. Identyczną rolę od wieków pełnią latarnie morskie. Ogień (światło) są dla marynarzy i rybaków zwiastunem zbliżającego się lądu.

(zdjęcie pochodzi z blogu BABYLANDIA)

Moc wskazówek do wykonania własnej latarni morskiej znajdziesz na ścianach blogu BABYLANDIA - TUTAJ (klik klik).

Przygody Twardego i Skorupki cz.2

2011-08-13T09:00:00.001+02:00

Już kolejny tydzień padał deszcz. Wszyscy chodzili zdenerwowani. Sami powiedzcie, jak tu mieć dobry nastrój kiedy ciągle pada i pada.

„To nie jest fajny sezon” - pomyślał Twardy.

Skorupka był ciągle smutny i marudny, zaś jego kompan był „elektryczny”. Nie można było się do niego słowem odezwać, bo wybuchała z tego wielka awantura. Myśleli, że nigdy to się nie skończy, że całe wakacje przesiedzą w swoich śpiworkach. Kładąc się spać w sobotni wieczór burknęli do siebie tylko „dobranoc” i poszli spać. Każdy z nich zastanawiał się, co będą robić w kolejny deszczowy dzień. Tak na prawdę, ostatnie tygodnie upływały im na marzeniach o podróżach i nie mogli się doczekać, kiedy się spełnią

Skorupka obudził się wcześniej i nie uwierzył własnym oczom. Za oknem świeciło piękne słońce. Niewiele myśląc zaczął budzić Twardego.

Twardy... wstawaj wstawaj, zobacz co się dzieje za oknem. Dzisiaj na pewno pojeździmy, zobaczysz.

Możliwe – odpowiedział znudzony Twardy – zobacz na te chmury za lasem, nie wróżą nic dobrego. Mówię Ci, zaraz spadnie deszcz i znowu cały dzień będziemy siedzieć w domu.

Oj, Twaaaardyyyy, przestań zrzędzić. Trzeba się cieszyć i być dobrej myśli.

Twardy przeprosił Skorupkę, przyznał mu rację i zaczęli się licytować gdzie pojadą. Uznali za pewnik, że wyjadą, bo przecież ich właściciele też już nie mogli się doczekać przejażdżki. No i w końcu stało się... Państwo wzięli ich na wypad do parku. Było tak ciepło i tak fajnie.

Twardy został z Jadzią i jej pilnował schowany w kufrze, natomiast Skorupka poszedł z Panią. Siedli na ławce. Pani czytała książkę, a on położył się na zielonej trawce i wygrzewał się na słoneczku. Pan Twardego jeździł na rolkach.

Skorupka był szczęśliwy, ładował swe akumulatory, bo słyszał jak Państwo rozmawiali, że znowu ma być brzydka pogoda i muszą korzystać ile się da z tego słoneczka. Ale.... niestety zawsze musi być jakieś „ale”, radość Skorupki i Państwa była krótka. Pan zdążył zrobić jedno okrążenie, Pani nie przeczytała nawet jednego rozdziału książki, jak zaczęło grzmieć.

Skorupka spojrzał w górę i się przeraził. Czarne chmurzyska nacierały bezczelnie na słońce. Myślał, że zaraz się popłacze. No i trzeba było szybko się zwijać, pakować, żeby zdążyć przed deszczem. Zanim doszli do motocykla zaczęło kropić, wskoczyli na motocykl i odjechali.

Twardy pokazał Skorupce ciężkie ołowiane chmury przed nimi. Skorupka odwrócił się, a za sobą miał przepiękne słońce, pokazał to Twardemu.

czy nie możemy pojechać w stronę słońca?? Na prawdę musimy jechać w samo serce burzy??

Nim skończył mówić, popłynęła na nich ściana deszczu. Czuli się jakby ktoś wylewał na nich kubły wody. Jechali tak w strugach deszczu, zmoknięci i niezbyt szczęśliwi. Tak długo czekali na ten dzień i deszcz pokrzyżował im plany. Jak byli już jakieś 5 minut od domu przestało padać i znów wyszło słonko. Myśleli, że pojadą dalej i będą korzystać ze słońca. Ale nie, Pan skręcił do domu, zostawili Jadzię w garażu i poszli do mieszkania.

Skorupka zaczął marudzić, że jak to, dlaczego..... aż tu nagle zrobiło się czarno i zaczął padać taki deszcz jakiego jeszcze w swoim krótkim życiu nie widział. I dziękował, że wrócili do domu.

Teraz pozostaje mu czekać na następną wyprawę. Czas oczekiwania umilą mu wspomnienia o deszczowej wycieczce. Oczywiście opowie Twardemu ze szczegółami wszystko co widział tego dnia.

przygody Matyldy /cz. 27/

2011-08-10T09:00:00.001+02:00

Cześć Dzieciaki. Co tam u Was słychać??

U mnie sporo zmian, ale w sumie nie jest tak źle. Myślałem, że będzie gorzej. Jak pamiętacie opowiadałem Wam jak to Matylda była u swojej koleżanki, rudej Anki. Były też Gosia, Zosia, Hania i Iza. Każda z nich przyszła do Ani bez swoich ulubieńców. Taki warunek postawiła mała gospodyni Ania.

Ponoć były pyszne przekąski i obiad, i kolacja (tego mogła mi oszczędzić, przecież wie jakim jestem łasuchem, ale ja nie będę się nad Wami znęcał i ominę żywieniowe szczegóły). Dziewczynki grały w różne gry, przebierały się, malowały, robiły sobie nowe fryzury. Taki typowo dziewczęcy wieczór.

Podejrzewam, że jakbym tam był to troszkę by mnie to nudziło, ale jakby dziewczynki przyszły ze swoimi ulubieńcami to dałby radę. Gosia zawsze przynosiła na ich dziewczęce spotkania Hektora – pluszowego białego królika, Zosia – Stefana, czyli jednorękiego misia, Hania – lalkę Zuzię, Iza – lwa Teofila, a Ania – dwa razy większego ode mnie klauna – Dyzia. Fajne towrzystwo, bardzo ich lubię. Z nimi zawsze jest wesoło.

Ale znów odbiegam od tematu. No więc dziewczynki się bawiły, chichotały, ganiały, gdy pojawił się tatuś Ani i powiedział, że czas na niespodziankę, którą mają dla nich. Ponoć Ania aż piszczała z radości. Dziewczynki (oczywiście wszystkie oprócz Ani ) były bardzo zaskoczone, tym że jest dla nich jakaś niespodzianka. Wzięły się wszystkie za ręce i poszły za tatą Ani schodkami w dół do piwnicy. Troszkę się bały, ale że były w grupie i był z nimi dorosły to było mniej straszno. Matylda wtedy żałowała, że nie ma mnie przy sobie. Bo wtedy nie bałaby się wcale a wcale (tutaj byłem z siebie duny, bo wiedziałem, że dobrze wywiązuję się z mej roli opiekuna).

I jak zeszli już do tej piwnicy to tata kazał im szukać tej niespodzianki. Nie zdradził szczegółów. Powiedział tylko tyle: „Jak znajdziecie, to będziecie wiedziały, że to jest to.”

No więc zaczęły szukać, w szafkach, kufrach i innych meblach. Tata i Ania stali z boku i się przyglądali tym poszukiwaniom z uśmiechem na twarzach.

Teraz najważniejsza część opowieści. Niespodziankę znalazł nie kto inny jak ..... taaaadaaaaaam nasza Matyldzia :) Ależ jestem z niej dumny, na prawdę baaaardzo. Chociaż jak dla mnie to niekoniecznie musiała przynosić tę niespodziankę do domu. No ale co ja mogę na to poradzić. Nic. Ale nie martwcie się, jak pisałem wcześniej aż tak źle nie jest. Niespodzianka jest sympatyczna i da się z nią wytrzymać.

Już nie trzymam Was dłużej w napięciu. Tą niespodzianką było wielkie pudło, a w nim kotka Fruzia i jej siedem kociaków. Dziewczynki skakały z radości i bawiły sie z malcami bardzo długo. Domyślacie się pewnie, że to nie koniec niespodzianki. Ale zapomniałem Wam powiedzieć, że tata Ani kazał dziewczynkom dobrze wybrać sobie kociaka do zabaw. Poważnie się zastanowić..... Aha aha, już wiecie. Ten wybraniec (za wcześniejszą zgodą rodziców, o czym one nie wiedziały) powędrował z nimi do domu.

I tak do nas trafiła mała rudo biała kulka, która nie wiedzieć dlaczego upatrzyła sobie mój ogonek do zabawy. Czasami jest to bolesne. Te małe szpileczkowate ząbki i pazurki. Auć.

Ta kulka nazywa się Fiflak i coś czuję, że często będzie się pojawiała w moich opowiadaniach. Lubię go, mimo tego, że mnie podgryza i drapie. Jest jeszcze mały i na pewno z tego wyrośnie. A jakie śmieszne pytania zadaje. Hihi.

Teraz moi Kochani uciekam, bo ciężko mi się pisze jak mi Fiflak tutaj skacze, biega, gryzie.

Do następnego.

Bajka o Ślimaku

2011-08-07T09:00:00.005+02:00

Wakacje. Czas wolny od pracy i nauki.
Czas wyjazdów, odwiedzin, odpoczynku.
Błogie nicnierobienie?
No jak to, przecież jesteśmy w podróży!
A podróż może być fantastyczna! Obiecująca! i.... uciążliwa!
Zwłaszcza, gdy razem z nami podróżuje cały dom:)
Ale nie dla wszystkich jest to utrapieniem.
Niemożliwe?
Posłuchajcie...

Pewien ślimaczek, całkiem nieduży

wciąż marzył skrycie o wielkiej podróży.

Lecz jak wiadomo ślimaczki małe

nie chodzą szybko, nie jeżdżą wcale.

I nie latają raczej samolotem,

ale ten ślimak miał na to ochotę.

Myślał i myślał, aż wpadł na pomysł,

że zwiedzi świata wszystkie cztery strony.

Wymyślił, że domek swój opuścić może

i powędruje sobie nad morze.

Lecz domku zrzucić nie mógł ślimaczek.

Usiadł pod liściem i głośno płacze.

- Czemu ty płaczesz ślimaczku mały?

Inne zwierzątka tak go pytały.

- Chciałem wyjść z domu, ale nie mogę.

Miałem już dzisiaj wyruszyć w drogę.

- To żaden problem - rzekł żuczek na to.

W świat możesz ruszyć i z własną chatą.

Dom swój na grzbiecie zabierz przyjacielu

Nie będziesz musiał szukać hotelu.

Gdy poczujesz zmęczenie lub gdy słonko praży

Schowasz się w swym domku gdy tylko zamarzysz.

- To świetna rada – podziękował ślimaczek.

I choć przed chwilą był smutny to już wcale nie płacze.

Szykuje się bowiem nasz ślimaczek nieduży

do swojej wielkiej wymarzonej podróży.

Może go spotkacie gdy nad morzem będziecie,

bo z swym domkiem na grzbiecie wędruje po świecie.

rys. Olek /7 lat/

Zagubiona Kaczuszka

2011-08-04T09:00:00.010+02:00

Był sobie staw, w którym się dzieci latem kąpały.

Wspaniałą zabawę podczas ciepłych dni w nim miały.

Lecz dnia któregoś dziwna rzecz się okazała.

Po stawie pływała samotna kaczuszka mała.

Dzieci się tej kaczuszce długo przypatrywały.

Ale nigdzie jej mamy dojrzeć nie zdołały.

Pobiegły dzieci do domu i tatę poprosiły.

- Trzeba pomóc kaczuszce nasz tatusiu miły!

Tata wyłowił kaczuszkę i włożył ją do koszyka.

Zaraz oddamy mamie tego małego smyka.

Wsiadł zaraz do swojej łódki, którą na ryby pływa.

I podpłynął do trzcin, gdzie kacze gniazdko się skrywa.

Wypuścił małą kaczuszkę prosto do kaczej mamusi.

Teraz już mała kaczuszka samotnie pływać nie musi.

Wrócił tata do dzieci i siadł z nimi na brzegu.

I obserwują z daleka jak kaczki płyną gęsiego.

Śpiąca muszelka

2011-07-30T09:00:00.015+02:00

Lipiec prawie za nami, a za progiem sierpień się skrada. Wakacje w pełni! Korzystając z dobrodziejstw, jakie niesie ze sobą lato, każdy wolny czas spędzamy na powietrzu. Czy to nad morzem, w górach, miastach czy wsiach, czerpiemy jak najwięcej się da, by wspomnienia o lecie zostały z nami na dłuższy czas.

Kolorowe muszelki znad morza, to wspaniała i szumiąca pamiątka tego lata.

A o czym szumiała jedna z muszelek?
Posłuchajcie...

Muszelka mała w piasku spała
O bożym świecie nic nie wiedziała
Aż dnia pewnego chłopczyk wesoły
Wykopał muszelkę w kolorze kremowym
Przystawia do ucha-muszelka śpi!
Stuka w nią, puka-a ona nic!
Obraca z lewej, to z prawej strony
Muszelka milczy, nie ma rozmowy!
Pomyślał chłopczyk:-I tak cię zabiorę
Do mego domu, jako pamiątkę
I rzeczywiście, tak też się stało
Prosto znad morza muszelkę zabrano
Odtąd leżała na parapecie
I pewnie śniła o morzu, o lecie
Choć, jak nad morzem, tak teraz tu
Nie przemówiła ani mru mru

Do czasu...Bo cóż się stało?!

Późną porą, gdy było już szaro
Na dworze straszny wiatr wiał
Deszcz tłukł o szyby, piorun strzelał
W pokoju chłopca roztwarło się okno
I z parapetu muszelkę zmiotło
Ta spadła prosto na chłopca łóżko
Ze snu zbudzona szepnęła na uszko:
-Nie bój się burzy, ona ustanie
Jesteś bezpieczny, tu nic się nie stanie
Powiedziała także, że wcale nie spała
A szumieć nie mogła, bo była przysypana
Przez piasek nadmorski
Dopiero tutaj, gdy zerwał się wiatr
Gdy upadała wysypał się piach
Chłopczyk wesoły już burzy się nie bał
Odtąd z muszelką przy uchu zasypiał
A ona szumiała morskie piosenki
Czy i Wy znaleźliście takie muszelki?

przygody Matyldy /cz. 26/

2011-07-27T09:00:00.003+02:00

Ale dzisiaj jestem zmęczony. Powiem Wam, że pół nocy nie spałem, a może nawet i całą noc. Słuchajcie co się stało.

Nigdy przedtem coś takiego mi się nie przytrafiło. NIGDY. Jak sobie przypomnę jakie katusze przechodziła moja Spysiowa dusza to pazurki mi się z nerwów trzęsą ..... i uszka i ogonek.

Wyobraźcie sobie moi drodzy, ale po śniadaniu Matylda powiedziała mi, że dzisiaj zostanę sam z chłopakami bo ona idzie do koleżanki. Rudej Ani co trzeba do niej podjechać samochodem, bo tam nawet autobusy nie dojeżdżają. Oczywiście pomija fakt, że Matylda i tak nie pojechałaby sama autobusem, gdyż jest jeszcze za mała.

Więc jak powiedziała tak zrobiła. Spakowała sobie jakieś rzeczy, nawet nie zdążyłem zauważyć co i Marysia zawiozła ją do Ani. Na pożegnanie Matylda dała mi szybkiego buziaka w nosek, pomachała rączką i wsiadła do samochodu.

Cały dzień miałem zajęcie, bo przecież Krzysio Spysio nigdy się nie nudzi. Poukładaliśmy z Heniem książki w kolejności alfabetycznej, równiutko pod linijkę. Posprzątaliśmy w domku u lalki Helenki. Helenka chyba wyjechała na wczasy tego dnia bo jej nie było nigdzie. Widać było, że się pakowała w pośpiechu bo wszędzie były porozrzucane jej ubranka. W związku z tym, że ani Henio ani ja nie lubimy bałaganu to ogarnęliśmy to wszystko. Wykorzystaliśmy troszkę zapasów Helenki, żeby się posilić i nabrać sił.

No i jak tak się relaksowaliśmy stwierdziliśmy, że wszystko co mogliśmy zrobić zrobiliśmy. Poszaleliśmy troszkę samochodami, urządzając sobie rajd wokół kuchennego stołu. Heniek znowu wygrał. On jest jednak bardzo dobrym kierowcą i wiele mogę się od niego nauczyć. Następnym razem poproszę go żeby dał mi kilka lekcji.

No ale to nie o tym miało być co ja robiłem ale co mnie tak przeraziło, że spać nie mogłem. Otóż za oknami robiło się już szaro. Zaniepokoiło mnie to, że Matyldy jeszcze nie ma. Powinna być już dawno w domu. Ile można siedzieć u koleżanki.... beze mnie... bez Krzysia Spysia – bez jej ulubieńca. Chodziłem w tę i spowrotem myśląc co mogło być przyczyną tego, że zostałem w domu, i że ona nie wraca jeszcze.

Nagle ni stąd ni zowąd pojawiła się burza. Straszna burza, z błyskawicami, grzmiotami, piorunami. Błyskało się niesamowicie, w domu robiło się jasno jakby ktoś zapalił wszystkie światła. To było przerażające. Zawsze jak była burza to siedzieliśmy sobie z Matyldzią razem pod kołdrą. Ona wiedziała, że ja panicznie boję się burzy i dzięki temu, że opiekowała się mną zapoinała, że ona też nie przepada za tym zjawiskiem.

A teraz, a teraz?? Teraz byłem sam. Matylda była daleko ode mnie. Nie wytrzymałem i poszedłem zapytać Marysi co się dzieje, dlaczego jeszcze nie przywiozła mojej opiekunki. I wiecie co się okazało?? Wiecie?? Matylda pojechała na swoje pierwsze w życiu piżamowe przyjęcie. Nic mi nie powiedziała, nie uprzedziła. A ja się denerwowałem, że coś się jej mogło stać. Ale Marysia nie chciała mi zdradzać żadych szczegółów Powiedziała tylko, że jak się obudzę jutro rano to Matylda już będzie.

No ale jak tu zasnąć, ja się Was pytam, skoro ta burza taka straszna. Nakryłem się kołdrą posam czubek noska, wystawiłem go tylko po to żeby móc swobodnie oddychać. Przytuliłem się do podusi Matyldziowej, ale nic nie pomagało, rzucałem się z jednego boku na drgui i zastanawiałem jak ona sobie tam radzi sama podczas burzy. Już od tego ciągłego myślenia zaczęła mnie boleć głowa i na prawdę chciałem zasnąć, ale nie mogłem.

Nad ranem, jak już słoneczko miało wstawać przestało padać i chyba wtedy zasnąłem.

Wiecie co, rzeczywiście jak otworzyłem oczka to Matylda siedziała koło mnie.

Dzień dobry Sypysiu – powiedziała – chcesz to opowiem Ci jak było na moim pierwszym piżamowym przyjęciu.
Dzień dobry Matyldo – odpowiedziałem – opowiedz mi, opowiedz, gdyż jestem bardzo ciekaw jak CI minął wczorajszy dzień.

Ale najpierw pokazała mi jaką niespodziankę przyniosła do domu. Teraz moje życie zmieni się całkowicie. Będę musiał mieć oczy dookoła głowy. Ale o tym później.

Ja wiem, że miałem opowiedzieć o rodzicach Maksa, ale wybaczcie mi. Musiałem Wam to opowiedzieć. Ale pamiętam o tym i na pewno Wam o nich opowiem. Wiecie przecież, że Spysio dotrzymuje obietnic. Zawsze. Do następnego Zuchy.

Dzień Włóczykija

2011-07-23T09:10:00.002+02:00

Dzisiaj jest kolejny nietypowy dzień w kalendarzu. Przeczytajcie krótką wierszowaną bajeczkę i zgadnijcie kto jest bohaterem dzisiejszego dnia. Zapewne każdy z Was ma coś w sobie z osoby, o której jest mowa. Zatem, do dzieła...

jego żywiołem są podróże

te małe i te duże

zwiedzać lubi świat cały

od momentu jak był mały

pod ręką ma kompas i mapę

i nikt nie weźmie go za gapę

na plecach plecak wypchany

stary i już złachany

morze czy góry

słońce czy chmury

z uśmiechem na twarzy

kolejna wyprawa już mu się marzy

buty rytm wystukują

ptaki nad głową wirują

następne szlaki przemierza

już widzi kolejnego zwierza

czy wiecie o kim mowa?

kto w trawie się chowa?

to włóczykij dzielnie kroczy

w ten dzisiejszy dzień uroczy

życzymy drogi szerokiej

jaskni do snu głebokiej

słońca wysoko na niebie

a wszystko to dla ciebie

Rys. Olek /7 lat/

Dzień Czerwonego Kapturka

2011-07-19T09:00:00.014+02:00

Dzisiaj obchodzony jest Dzień Czerwonego Kapturka. Pewnie większość z Was zna już historię, która przydarzyła się małej dziewczynce zwanej Czerwonym Kapturkiem. A jeśli nie, to koniecznie poproście rodziców, aby Wam ją przeczytali.

Twórcą tej przepięknej bajki jest Charles Perrault, ale tą najbardziej znaną wersję opowieści napisali bracia Grimm. Natomiast w Bajecznej Fabryce zapraszamy dzisiaj do przeczytania bajki o małej Kasi, która też poznała historię Czerwonego Kapturka.

Kasia bardzo lubi kiedy rodzice czytają jej bajki na dobranoc. Poprzedniego dnia tatuś przeczytał jej bajkę o Czerwonym Kapturku i przed zaśnięciem jeszcze chwilę o tej historii sobie porozmawiali. Kasia zastanawiała się, czy gdyby Kapturek posłuchał mamy i szedł prosto do babci i nie rozmawiał z nieznajomymi, to wtedy wilk nie trafiłby do babci i nic złego by im się nie przytrafiło. Tatuś tłumaczył, że pewnie tak, bo cała historia zdarzyła się dlatego, że dziewczynka była nieposłuszna, ale na koniec razem zgodnie stwierdzili, że na całe szczęście wszystko się dobrze skończyło.

Następnego dnia rano wybierali się do supermarketu na cotygodniowe wielkie zakupy. Tego dnia mocno świeciło słońce, więc Kasia miała włożyć coś na głowę. Zdecydowała się na czerwony kapelusik i powiedziała do taty:

- Dzisiaj ja będę Czerwonym Kapturkiem.

- Mam tylko nadzieję, że bardziej posłusznym - dodał tata z uśmiechem.

Kiedy dotarli do supermarketu, wzięli duży wózek i wyruszyli między regałami z długą listą zakupów przyszykowaną przez mamę. Mama czytała nazwy produktów z listy, a tata z Kasią zdejmowali je z półek i wkładali do wózka. Kasia jednak szybko się znudziła zakupami i co chwilę gdzieś przystawała i oglądała sobie różne rzeczy. Mama z tatą prosili, żeby była uważna i trzymała się cały czas w pobliżu, bo w dużym sklepie można się zgubić. Jednak moment nieuwagi wystarczył i Kasia zgubiła się gdzieś wśród wielu półek. Zaczęła płakać, ale na szczęście podszedł do niej pan ochroniarz i zapytał o co chodzi.

- Zgubiłam się i chcę do mamy i taty - zaszlochała Kasia.

Pan Ochroniarz zaprowadził Kasię do miejsca, z którego nadawano komunikaty i jakaś miła pani nadała przez głośniki:

- Dziewczynka w czerwonym kapelusiku czeka na swoich rodziców w punkcie obsługi.

Kilka chwil później przybiegli zdenerwowani rodzice, którzy szukali Kasi po całym sklepie.

Kasia bardzo się ucieszyła i przytuliła mocno do rodziców.

- Przepraszam - powiedziała. Zachowałam się jak Czerwony Kapturek z bajki. Nie posłuchałam Was i się zgubiłam.

- Już wszystko dobrze – powiedział tata. Dobrze, że miałaś ten czerwony kapelusik na głowie. Gdy usłyszeliśmy komunikat od razu wiedzieliśmy, że to o Ciebie chodzi.

- I na szczęście wszystko się dobrze skończyło – dodała Kasia.

Rys. Olek /7 lat/

Tęczowy skarb

2011-07-16T09:00:00.003+02:00

Widzieliście dzisiaj malarza?

My tak!

Nad Bajeczną Fabryką wymalował kolorowe pasy tęczy, jest pięknie!

Czy zastanawialiście się kiedyś, Kto jest tym malarzem naprawdę?

Wyobraźcie sobie, że w czasie deszczu promienie słoneczne przenikają przez krople wody i następuje rozproszenie światła białego. Nasze oko widzi to zjawisko, jako łuk składający się z sześciu kolorów:czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski i fioletowy. Taka jest właśnie tęcza.

W dzisiejszych czasach o tęczy wiemy wszystko ale dawniej, z uwagi na trudność w wytłumaczeniu tego zjawiska, ludzie sięgali do zasłyszanych legend, mitów. I tak np. w mitologii greckiej tęcza była utożsamiana z drogą, jaką pokonywała posłanka Iris pomiędzy Ziemią i Niebem. Bogini Iris potrafiła rozpinać łuk siedmiobarwny (tęczę), który właśnie łączył Niebo z Ziemią. W mitologii skandynawskiej tęcza była mostem łączącym świat bogów i ludzi. A skąd się wziął skarb na końcu tęczy? Irlandczycy wierzyli, że skrzat chował garnek złota na końcu tęczy – czyli w miejscu niedostępnym dla żadnego człowieka ponieważ tęcza nie występuje w konkretnym miejscu, a jej pojawienie zależy od pozycji samego obserwatora.
A nam się wydaje, że tęcza jest tak piękna, że sama w sobie jest już skarbem, więc po co szukać innego?

"Tęczowa rymowanka"

Podczas burzy, tam wysoko
Gdzie na niebie chmurek sporo
Tańczy słońce razem z deszczem
By po chwili dać nam tęczę

Po co ona tam na niebie ?
Chyba deszcz zawstydził siebie
że nam spuścił tyle wody
Więc w prezencie dał kolory

Najpierw kolor dał czerwony
Potem żółty i zielony
A po chwili dodał jeszcze
Kolor nieba i nareszcie
Obraz powstał, jak marzenie

Więc o gniewie mowy nie ma
Teraz skarbu szukać trzeba
Ponoć tam, gdzie tęczy kraniec
Znajdziesz złota cały garniec!

przygody Matyldy /cz. 25/

2011-07-13T09:00:00.001+02:00

Z tego co pamiętam, miałem Wam opowiedzieć o dziadkach Matyldzi. Ale dzisiaj opowiem Wam tylko o rodzicach Marysi. Więc zacznijmy od początku.

Mama mamy Matydzi, czyli jej Babcia ma na imię Bogusia. Pani Bogusia – Babcia – to bardzo sympatyczna Pani. Ma jasne włosy, takie ani krótkie, ani długie. Generalnie są proste, ale jak jest wilgotno to skręcają się w takie fikuśne loczki. Jej oczy są błękitne jak niebo. Babcia jest co dzień uśmiechnięta i zadowolona. Ma taki śpiewny śmiech, który powoduje, że jak go usłyszysz gdy masz zły humor to zaraz Ci przechodzi – jak ogonkiem odjął. Babcia Bogusia jest szczupła i jak dla mnie jest bardzo wysoka. Ale dla mnie to wszyscy są wysocy. Nie wiem czy w mierze ludzkiej należy ona do osób wysokich czy niskich.

Za to Dziadek, na pewno jest bardzo wysoki, bo jest wyższy od Babci Bogusi. Dziadek ma na imię Włodek. Niestety jako młody człowiek przeszedł operację kolana więc teraz chodzi o lasce. Dziadek Włodek prawie nie ma włosów, generalnie jest łysy, po bokach jedynie ma pozostałości swej bujnej czupryny, ale i tak goli się całkowicie na łyso. Nie uwierzycie, ale Dziadek będąc młodzieńcem miał bujną grzywę. Ponoć wszyscy, zarówno dziewczny jak i chłopcy zazdrościli mu jej. Dziadek zawsze zabawia nas wszystkich i opowiada przepiękne historie. Zna ich całe mnóstwo.

Dziadków Matyldzi ze strony mamy znam bardzo długo - przecież to Oni wybrali mnie na prezent dla Marysi. Pamiętam to jak dziś jak obydwoje stanęli przed półką, na której siedziałem ja. Chórem powiedzieli, że to jest właściwy prezent dla ich maleńkiej córeczki. I mieli rację. Tylko nie wiem czy to przypadkiem nie było tak, że to oni stali się dla mnie najlepszym prezentem jaki dostałem. Oni czyli cała rodzina Matyldzi.

Babcia Bogusia i Dziadek Włodek mieszkają dość blisko i często nas odwiedzają. Niestety rodzice Maksa mieszkają kawał drogi od nas – nad morzem. Ale o nich opowiem Wam następnym razem, dobrze?

A tymczasem skoczę idę napić się pysznego czekoladowego mleka, które Matylda przyniosła dla nas – dla swoich przyjaciół pluszaków. Zawsze ze wszystkim się z nami dzieli, kochana dziewczyna :)

Bajka na plażę

2011-07-10T09:00:00.014+02:00

Wakacje w pełni. Jesteśmy bardzo ciekawe jak je spędzacie. W Bajecznej Fabryce, prosto ze słonecznej plaży, wakacyjna bajka o przygodzie, jaka się przydarzyła dwóm małym nadmorskim zwierzątkom.

Mały morski żółwik z pewnym małym krabem

na piaszczystej plaży urządziły zabawę.

Zwierzątka sobie z nudów wymyśliły zawody.

Kto pierwszy: żółw czy krab dojdzie szybciej do wody?

Żółw mówił – mój krabiku szans ze mną nie masz wcale,

bo przecież to wiadomo, że pierwszy dotrę miedzy fale.

Krab zaś mu odpowiadał wielce oburzony:

z tego co mi wiadomo, to żółwie mają chód spowolniony.

My kraby to chodzimy malutkimi kroczkami,

ale zdecydowanie szybciej przed wszystkimi żółwiami.

I byłyby się spierały może i do wieczora,

Ale ni stąd ni zowąd fala nadeszła spora.

Zmoczyła nóżki zwierzątkom i tak się zaśmiała:

Słuchałam was dosyć długo, ale już nie będę czekała,

aż zakończycie swoje śmieszne spory i zwady

i sama was zapraszam do mokrej zabawy.

Krabik i żółwik długo urazy nie żywili

i bardzo ochoczo z falą do zabawy przystąpili.

Bawili się tak w wodzie prawie przez dzień cały,

ale ich w końcu mamy do domu zawołały.

rys. Olek /7 lat/

Co się stało Karolkowi?-Cz.II

2011-07-07T09:00:00.012+02:00

Zapraszamy Was dzisiaj na drugą część opowiadania o małym Karolku, któremu przytrafiła się niespotykana i dość dziwna choroba. Pamiętacie jego czerwoną buzię, którą wystraszył swoich kolegów? Jeśli jesteście ciekawi, co wtedy się wydarzyło, to oto ciąg dalszy opowiadania. Posłuchajcie...

Karol z grupą przyjaciół pospiesznie udali się do jego domu. Niczym w asyście doprowadzili go pod same drzwi nie opuszczając ani na chwilę w obawie, że Karol mógłby zemdleć! Rozległ się dzwonek do drzwi i po chwili mama Karola je otworzyła.

-o Boże! A tobie co się stało? Szybko! Trzeba cię opatrzyć-zawołała mama.

-Zaczekaj mamo!-krzyknął Karol- ja dokładnie sam nie wiem, co mi jest? Nigdzie się nie przewróciłem, ani uderzyłem. To musiało stać się samo z siebie?- z niedowierzaniem dodał. Mama tylko uśmiechnęła się na te słowa, bo dobrze wiedziała, że czerwona buzia nie robi się sama z siebie:)

-No dobrze, to teraz pójdziemy do łazienki i dokładnie sprawdzimy, co tak na prawdę ci dolega-spokojnie rzekła mama, po czym z apteczki wydobyła białą buteleczkę z napisem WODA UTLENIONA.

- Mamo, co to za mikstura?-zapytał Karol

-To jest woda utleniona, która służy do odkażania i.....ale dalej Karol już nie słuchał, przeraziło go samo słowo "odkażanie" i szybko zamknął oczy, bo nie chciał widzieć co mama będzie mu robić tym odkażaniem. W tym czasie, kiedy Karol zamknął oczy, mama nasączyła gazik zwykłą wodą i przecierała twarz Karolkowi. Ona już wiedziała, co tak na prawdę mu dolegało.

-Wiesz mamo, to odkażanie wcale nie boli-powiedział zdziwiony Karol. Otworzył oczy i zobaczył uśmiechniętą twarz swojej mamy. Nie rozumiał, dlaczego mama zamiast martwić się jego poważnym stanem zdrowia, jest zadowolona? Dziwne są mamy-pomyślał-ale bał się zapytać o cokolwiek, tak był przejęty.

-Gotowe! ze spokojem powiedziała mama. Teraz już możesz iść się bawić z przyjaciółmi.
-Jak to? rozległ się szum w łazience. Przecież to musi być coś poważnego! Teraz trzeba jechać do szpitala-wołali koledzy Karola.

Mama Karola już nie mogła powstrzymać się od śmiechu. Wreszcie wydusiła z siebie:

-Nie martwcie się o Karola, nic mu nie jest, jest całkowicie zdrowy!
-Jak to? oburzył się Karol-przecież moja buzia krwawiła!
-A może powiesz nam wszystkim, co dzisiaj jadłeś na obiad? -zapytała uradowana mama.
-A co to ma do rzeczy!-nooo były kluski z sosem truskawkowym-odparł niechętnie.
-No i właśnie ten sos truskawkowy został ci na buzi, stąd ta straszna 'krew' u ciebie:)

W tej chwili rozległ się w domu Karolka donośny śmiech. Koledzy śmiali się z siebie, że tak łatwo dali się nabrać na tajemniczą chorobę kolegi, a Karol poczerwieniał. Jego twarz nabrała intensywniejszych kolorów niż te, za sprawą truskawkowego sosu.

Na koniec mama dodała:

-Mam nadzieję, że już więcej nie zapomnisz o umyciu buzi i rąk po posiłku?
-O nie mamo! odparł Karol. Bo ja wtedy na prawdę przestraszyłem się swojego odbicia w lustrze. I wybiegł razem ze swoimi przyjaciółmi na podwórko, uradowany, że to był tylko sos truskawkowy na jego buzi.

Dzień Mleka

2011-07-04T09:00:00.015+02:00

Dziś Drodzy Poczytnicy, zarówno Duzi jak i Mali jest nietypowe święto. Dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Mleka i z tej okazji Grono Bajkopisarek postanowiło umieścić dla Was w Bajecznej Fabryce mleczną bajeczkę. Zatem nie przedłużając, oto i ona:

Miseczka na stole mała

Substancja w niej pływa biała

Do tego kulki czeko-brązowe

Albo krążki z dziurką miodowe

A może płatki kukurydziane

I gotowe jest śniadanie

Obok leży też łyżeczka

Dziecko wstaje już z łóżeczka

Pościel migiem zaraz schowa

Toaleta też gotowa

Teraz czas jest na śniadanie

Mleczko w misce czeka na nie

Dzieci mleko pić powinny

By być dużym, mocnym, silnym

Mleko dobre jest i zdrowe

A płatki są witaminowe

By mocne kości dzieci miały

I podczas zabaw się nie łamały

Zatem mleko rano i wieczorem

Niczym krowa swym jęzorem

Zjadaj z chęcią i radością

Ciesz się potem mocną kością

Szklanki dzisiaj wszyscy w górę

Krzyczmy: "Sto lat MLEKO!!!" chórem

przygody Matyldy /cz. 24/

2011-06-29T09:00:00.000+02:00

Ale mi głupio zasnąłem przy tak fajnej książce. Pocieszam się tym, że nawet najlepszym się to przytrafia. Jestem usprawiedliwiony, bo to był dzień męczący. Nie dość, że długa podróż, to jeszcze przelotki z chłopakami, o rozpakowywaniu bagaży już nawet nie wspominam.

Matyldzia dała nam się wyspać, sama też musiała bo było tak jak mówiłem. Chłopcy nie dali jej pójść spać więc też była bardzo zmęczona.

Po śniadaniu zapakowała naszą trójkę do wózeczka i poszliśmy na spacer. Nieopodal naszego domu jest piękny, wielki park. Pojechaliśmy do tego parku. W bidonie Matyldzia miała mleko. Zapakowała też kocyk, kanapki, małą miseczkę i lusterko.

Rozłożyliśmy kocyk na małym pagórku, z którego był fajny widok na park. Widać było kępy krzewów, kwiaty, drzewa... wszystko jak na dłoni. Wszyscy położliśmy sie na kocu,na brzuchach, żeby wszystko bacznie obserwować.

Mijało nas bardzo dużo Pań z wózkami. Obok nas kilka osób rozłożyło kocyki, kosze .. przyjechali na piknik. Miło tak.

Matyldzia wyciągnęła książkę i zaczęła czytać. Ukradkiem napiłem się jeszcze mleka, słuchałem jak Matylda czyta i czekałem. Czekałem aż podlecą do nas jakieś wróżki. Jednak ja cały czas widziałem motyle, ważki, muszki.... żadna nie chciała przemienić się we wróżkę. To na bank wina mleka. Muszę powiedzieć Matyldzi, żeby porozmawiała z mamą. Trzeba koniecznie zmienić dostawcę mleka.

Widziałem jak Miecio niecierpliwie się kręcił i rozglądał, tak samo jak ja. Henio co zobaczył jakiegoś ptaszka lub owada krzyczał „ooo zobaczcie, wróżka, wróżka”.

Jak Matyldzia skończyła czytać zjedliśmy cały prowiant i zaczęliśmy zbierać się do domu. Najgorsze jest to, że byliśmy tak zafascynowani książką, że nie zauważyliśmy tej wielkiej chmury deszczowej. Szybciutko więc Matyldzia wrzuciła kocyk do wózeczka, nas ułożyła tak żebyśmy wszystko dokładnie widzieli, ale bezpiecznie, żebyśmy nie wypadli.

Biegła przed siebie ciągnąc za sobą wózeczek. I zaczął padać deszcz padać. Kazałem Matyldzi okryć się kocem, żeby cała nie zmokła i zeby było jej choć troszkę cieplej. Bo jak to przy deszczu bywa nagle zrobiło się strasznie zimno.

Biegła i biegła, aż tu nagle jakiś okrutny kamień pojawił się na drodze. Matyldzia potknęła się, przewróciła... wózek też wpadł na ten kamyk, przekoziołkował, wszystko, łącznie z nami wysypało się z niego. Matylda wstała i jak zobaczyła co się stało, to wzięła i się rozpłakała. Nie wiedziałem o co jej chodzi, przecież nic nam się nie stało. Ale otrzepałem futerko, chociaż i tak to nic nie dało, odwróciłem się.... i się załamałem. Wyobraźcie sobie, że kółko od wózka odpadło. Do domu nie było wcale tak daleko, ale biedna mała dziewczynka nie da rady zabrać się z tymi wszystkimi klamotami.

Stanąłem, rozejrzałem się i znalazłem miejsce do schronienia. Kilka metrów od nas stała budka telefoniczna. Ukryliśmy sie tam do czasu aż nie przestanie padać. Na środku dróżki zostały nasze rzeczy, oprócz kółka, które leżało na trawniku. Matylda chlipała, że pewnie zostaniemy w tej budce na zawsze, bo oglądała prognozę pogody, w której mówili, że ma padać przez conajmniej tydzień non stop. Ale miało zacząć padać w nocy.

Całe szczęście byłem na tyle rozsądnym szczurkiem, że przed wyjściem z domu zostawiłem kartkę na kuchennym stole. Więc długo nie musieliśmy gnieździć się w tym ciasnym „pomieszczeniu”. Zobaczyłem znane sylwetki pod wielkim parasolem. To dziadek i babcia Matyldzi przeczytali kartkę i wyszli po nas. Nieśli ze sobą jej kaloszki i płaszczyk przeciwdeszczowy.

Wyskoczyłem na drogę i ich zawołałem. Szybko się zapakowaliśmy. Dziadek naprawił wózeczek i bezpiecznie udaliśmy się żwawym krokiem do domu.

Tam każdy z nas dostał po kubku ciepłej czekolady. Babcia robi najlepszą czekoladę na świecie.

Czy ja Wam opowiadałem już jacy to są fantastyczni ludzie?? Chodzi mi o dziadków Matyldy. Nie??? To następnym razem Wam opowiem, a teraz wybaczcie idziemy z Matyldzią zażyć ciepłej kąpieli.

Uważajcie na siebie Zuchy.

Co się stało Karolkowi?-Cz.I

2011-06-26T09:00:00.008+02:00

Pewnego słonecznego dnia, mały Karolek po przyjściu ze szkoły i zjedzeniu obiadu, jak zwykle wyszedł na podwórko aby się pobawić razem ze swoimi przyjaciółmi na ulubionym placu zabaw. Prawie wszyscy już tam na niego czekali. Jednak z każdym kolejnym krokiem, kiedy Karolek przybliżał się do placu zabaw, miny jego kolegów stawały się coraz bardziej dziwne, a nawet były przerażone! Karolek z niepokojem podszedł do drabinek, na których siedzieli przyjaciele i przywitał się z nimi:

-Cześć, czy coś się stało? Macie takie strasznie straszne miny! jakbyście zobaczyli groźnego tygrysa albo grupę pająków, które złapały was w swoje sieci:)

Karolek w tym momencie zażartował sobie z kolegi Jasia, dla którego pająki były najstraszniejszymi stworzeniami, jakie po tym świecie chodzą. Jednym słowem Jasio bardzo ale to baardzo bał się pająków. Może dlatego sobie z niego zażartował, że mina Jasia była najbardziej przerażona i blada w tym momencie?

Po dłuższej chwili milczenia przyjaciele w końcu przemówili do Karola:

-No właśnie, co Tobie się stało? Masz całą zakrwawioną buzię! Czy ktoś cię napadł? pobił? a może przewróciłeś się na chodnik? -pytali przyjaciele.
-Wyglądasz strasznie! lepiej wracaj do domu i pokaż się swojej mamie, to nie wygląda dobrze. Jeśli źle się czujesz, to my odprowadzimy cię do domu- zaproponowali.

Karolek stał zdezorientowany na środku placu zabaw i nie wiedział co ma im odpowiedzieć. Przecież nikt go nie napadł, nikt go nie pobił i na pewno, tego dnia nigdzie się nie przewrócił! Skąd więc ta czerwona buzia? Pewnie żartują sobie ze mnie-pomyślał. Na szczęście Zosia miała ze sobą małe lustereczko.

-Masz przejrzyj się w lustrze, jak nam nie wierzysz-powiedziała Zosia i wręczyła Karolkowi swoje lustereczko. Karol zbliżył lusterko do twarzy i przestraszył się swego odbicia!

-Łaaaaaaaa- wrzasnął. Rzeczywiście moja buzia jest czerwona! Ale co mogło mi się stać? -Może to jakaś dziwna choroba, ja jestem chory!-krzyczał Karol.

-Szkoda czasu! Biegnijmy do twojej mamy, jest lekarzem i na pewno będzie wiedziała co ci dolega...... I tak też się stało.

Koniec części pierwszej

Dzień Ojca

2011-06-23T09:00:00.009+02:00

Marysia mieszkała w wysokim wieżowcu na nowopowstającym osiedlu. Żyła tam sobie z rodzicami i bratem. Z okna miała piękny widok na pola i las, co musicie przyznać, rzadko zdaża się w mieście. W okresie wiosenno letnim przez cały tydzień czekała na sobotę. Bo to właśnie wtedy nie będzie musiał iść do pracy i będzie zabierał Marysię na, jak to nazywali... ucieczki.

Zawsze wstawali skoro świt, pakowali plecak i wyruszali po przygodę. W plecaku były kanapki, coś do picia, harcerski nóż (Marysia należała do zuchów, a taki nóż jest bardzo przydatny dla przyszłych harcerzy), kompas, linki, sznurki i inne niezbędne rzeczy.

Wychodzili z domu, podziemnym przejściem przechodzili na drugą stronę ulicy i przez łąkę szli w kierunku lasu. Marysia po drodze zbierała różne polne kwiaty... czerwone maki, chabry, stokrotki, rumianki i złote kaczeńce.

W połowie drogi robili mały przystanek, nieopodal pięknie pachnącego krzewu jaśminu. Marysia bardzo lubiła zapach jaśminu. Tam z zebranych kwiatów i traw robiła wianek – dla mamy. Czasami zakładała go na swoją blond główkę i szła z nim w dalszą drogę, a czasami zostawiała pod krzewem i zabierała go ze sobą w drodze powrotnej.

Aby nabrać sił należało się posilić i napić. Wspólnie przygotowane kanapki smakowały wręcz wybornie, jak najlepsze rarytasy świata. Po posiłku udawali się w dalszą drogę. Aby wejść do lasu musieli przejść przez tory. Tata zawsze uczulał Marysię, żeby uważnie sprawdzała czy nie nadjeżdża pociąg. Jeśli jechał, stawali w bezpiecznej odległości od torów i Marysia machała podróżnym. Jeśli nic nie jechało przechodzili, nie przebiegali, tylko przechodzili przez tory i wchodzili do „zaczarowanego” lasu.

Tata pokazywał jej różne gatunki drzew i krzewów, mówił jak się nazywają. Marysia bardzo dużo się uczyła na ucieczkach. Lubiła nasłuchiwać śpiewu ptaków i szukać tych małych śpiewaków wśród koron drzew. Miała szczęście, że mieszkała tak blisko lasu mieszanego, czyli takiego, w którym rosną i drzewa liściaste i iglaste. Dzięki temu mogła dowiedzieć się więcej.

W końcu dochodzili do polanki, na środku której było specjalnie zrobione palenisko, otoczone kamieniami. Takie miejsce na rozpalenie ogniska. W lesie nie można palić ognisk, gdyż to grozi pożarem. Ale skoro ktoś przygotował takie palenisko, to znaczyło, że można je tam zorganizować.

Ustawiali stożek ze znalezionych gałązek i rozpalali małe ognisko. Czasami piekli w ognisku jabłka, marchewki, kiełbaski albo ziemniaczki, ale to tylko w sytuacji gdy byli bardzo głodni. Zawsze mieli ze sobą butelkę z wodą, do zagaszenia ogniska. Wszystko ładnie sprzątali po sobie i wracali wdrogę powrotną.

Tam zawsze czekała na nich mama. Mimo, że zasadą ucieczki było to, że nikt nie miał o nich wiedzieć, to mama zawsze wiedziała, że Marysia z Tatą właśnie na ucieczce. Tata mówił córce, że muszą zostawić mamie informację co się z nimi dzieje, żeby się nie denerwowała. I Marysia zawsze pisała na kartce „Jesteśmy na ucieczce”.

Ale i tak ucieczki były ich tajemnicą, a sobota była tylko ich dniem ... dniem taty i córki.

Światowy Dzień Deskorolki

2011-06-21T09:00:00.009+02:00

„Deskorolka Tomka”

Tomek wciąż prosił mamę Mariolkę

- Mamo, ja dostać chcę deskorolkę!

Zamęczał tatę wieczorami

- Tato, ja jeździć chcę z chłopakami!

Tłumaczył tata, mama prosiła:

- Choć deskorolka rozrywka miła

To my się trochę obawiamy,

Że to się skończy siniakami!

Wtedy z pomocą ruszył dziadek

- Znam Ci ja sposób na taki przypadek!

I kupił kask i ochraniacze.

Niech już nasz Tomek jeździ i skacze!

Tomek się ubrał w ochronną zbroję.

- Teraz to ja się siniaków nie boję!

Wziął swoją nową deskorolkę,

kupioną przez tatę i mamę Mariolkę.

I z chłopakami do parku się udał,

co na swych deskach wyczyniają cuda.

Uczył się jeździć przez dzień prawie cały,

a ochraniacze się bardzo przydały!

Od tej pory Tomek bardzo wesoły

na deskorolce jeździ do szkoły.

Po szkole też na niej dużo trenuje,

bo do zawodów już się szykuje.

A Wy lubicie jazdę na deskorolce? A może na rolkach czy rowerze? Pamiętacie o noszeniu kasku i ochraniaczy?

rys. Olek /7 lat/

Przygody polarnego misia

2011-06-18T09:00:00.001+02:00

Na wielkiej krze biały polarny niedźwiadek pływał
Czuł się na niej jak w wodzie ryba
Wybrał się na wycieczkę nie mówiąc nikomu
I odpłynął troszeczkę za daleko od domu

Postanowił troszkę rybek złowić
Żeby tata nad kolacją nie musiał się głowić
Co chwila łapkę w wodę zanurzał
Każda wyciągnięta ryba była bardzo duża

Już miał na swej krze ryb ze czterdzieści
Nie wiedział, że tak dużo się na niej zmieści
Rodzice pewnie ucieszą się, że się stara
A jedzenia będzie co nie miara

Pomyślał, że czas do domu wracać
W domu czeka go jeszcze praca
Rybki trzeba przygotować
I rodzicom na talerzu podać

Wracać było trudniej niż wypływać na łowy
Ale że nasz polarny miś był zdrowy
Dziarsko wiosłował i do brzegu dobił
Zaraz się pochwali co dobrego dzisiaj zrobił

Zrzucił plony swej pracy na brzeg
Wnet zaniepokojony tata przybiegł
"Synku mój kochany, gdzie cały dzień byłeś
Nawet nie wiesz jak nas swą nieobecnością zmartwiłeś"

"Tato, tato wypłynąłem na rybie łowy,
Żebyś nie musiał sobie zawracać głowy
Przywiozłem kolację dla całej rodziny
Przy jedzeniu upłynął nam błogo godziny"

Niedźwiedzi tatuś głową pokiwał
Ucieszył się, że ma tak zaradnego syna
Jednak powiedział mu do słuchu
Że powinien informować o każdym takim ruchu

Żeby rodzice się nie martwili
I wszyscy w spokoju żyli
Następnym razem niedźwiadek
Poinformuje tatę o wyprawie

dzień wiatru

2011-06-15T09:00:00.039+02:00

CO TO JEST WIATR?

JAK WYGLĄDA?

Na te dwa bardzo trudne pytania z okazji DNIA WIATRU odpowiedzieli mali specjaliści Bajecznej Fabryki.

Maja [6 lat]
Wiatr to taki podmuch i jest niewidzialny.
Czasami wieje na ciepło, a czasami na zimno - wtedy buzia jest zimna.
Wiatr lubi się bawić w dmuchanie liści, a czasami lubi wiać w reklamówki.

Hania - Mama Majeczki
[mówiąc o Majce] uważam, że wiatr mieszka w jej włosach ;))))
Nigdy nie da sie jej uczesać porządnie.

Olek [7 lat]
Wiatr powstaje wtedy, gdy na przykład machasz ręką. Tlen jest wtedy przesuwany i tak powstaje wiatr. Wiatr jest niewidzialny, ale można go poczuć.

Kamilka [8 lat]
wiatr to jest takie coś, które dmucha, czyli jest takim powietrzm, które może być zimne, ciepłe, i to jest przezroczyste, i jest bardzo mocne, i szybko dmucha, i wiatru jest najwiecej w zimę i w jesień.

Chłopiec [5 lat]
(co to jest wiatr?) wind

Adaś [4 lata]
Wiatr to coś co się tak kręci i kręci, to tornado które wciąga ludzi. A może teraz coś o Burzy. Burza może być z tornadem i może tez być z deszczem i może zniszczyć światła i będzie ciemno. O słońcu. Słońce musi być po to żeby dzieci mogły wyjść na dwór.

Tomaszek [5 lat]
wiatr to jest coś niebezpiecznego. Wiatr nie wygląda. Jest niewidzialny.

Jaś [5 lat]
to huragan, i wichura... jest zimny, i jest niewidzialny. Czasami jak jest ciepło to tez może być letki wiatr, a czasami mocny może być... Jakby nie było wiatru to byłby suchy ląd...

Tosia [6 lat]
wiatr przychodzi wtedy kiedy jest zimno... czasem jest duży, a czasem malutki. Jakby nie było wiatru to wszystkim byłoby latem gorąco. Zimą wszyscy muszą się ciepło ubrać bo jest bardzo niemiły i szczypie

Zosia [7 lat]

Anielka
Wiatr jest bardzo lekki, niewidzialny, tylko go czuć. Powiewy wiatru nie są bardzo zimne. Jest długą linią i leci cały czas. Jakby przybrał jakąś postać to by był martwym kwiatem - bo byy zmarzł kwiat od tego mroźnego wiatru. Czasami jest zimny a czasami ciepły. słychać go szumem i jest z nieba. Czasami liście lecą z nim. Czasami, jak jest bardzo, bardzo mocny wiatr to wyrywa drzewa, łamie kwiaty, zabija zwierzęta, jak leci na nie drzewo. I wtedy jest niedobry. I czasami zabiera różne rzeczy ten wiatr, jak są nieprzymocowane. Jest dużo różnych wiatrów. Niektóre zabierają latawce, piłki.

Mateusz [6 lat]
wiatr jest niewidzialny i jest wtedy kiedy ruszają się drzewa, i czujemy go wtedy jak jest bardzo zimno to jest wiatr.

Maja
Wiatr to jest takie szuuu, co goni, tylko nie ma nóg. Wygląda jak niebo i słońce, i chmury. I chce zerwać czapkę.

Piotruś [prawie 6 lat]
(Co to jest wiatr?) wiatr to jest coś co powoduje szybkie dmuchanie i szybko wtedy pada deszcz.
(Jak wygląda wiatr?) są to kółka które wirują.

Antoni [6 lat]
Wiatr to jest powietrze. Jak dmuchasz to jest wiatr. Jak jest wiatr to drzewa się ruszają. Trzeba nakładać czapkę a potem bluzę, bo jest zimno. I możesz się bawić. Na wietrze balony mogą się ruszać jak są urodziny na dworze.

Mateusz [8 lat]
Wiatr to jest mocne bardzo powietrze, które może zwalić nawet drzewo. Jak jest powietrze na górze to jets ciepłe a jak na dole to jest zimne. Na dole jest szybsze. Wiatr mówi szszszyyy....szyyyy... Wiatr może zrobić tornado.
Wiatr wygląda jak coś zamazanego, jakby niewidzialnego.

Marysia [1,5 roku]
Pffff... (wydmuchała powietrze z buzi)

Zosia [4 lata]
wiatr to szybkie powietrze, które ochładza roślinki. I przez wiatr drzewa tańczą. Wiatr nie wygląda, bo go nie widać.

Julka [prawie 7 lat]
Wiatr to jest takie powietrze. [a jak wygląda?] Nie wygląda!!! Jego się tylko czuje!!!

Victoria
Jak wieje wiatr to spadają liście z drzew, jakby ktoś siedział na drzewie i by było troszkę ułamane, a wiatr by wiał to by spadł na ziemię... wiatr wygląda jak powietrze; tak dmucha.

Dwie Siostry
Wiatr? Nie wygląda, bo go nie widać. - Młodsza Siostra.
Wiatr? Oczyszcza atmosferę i nawiewa piach na okna. - Starsza Siostra.

Pola [3,5 roku]
M: Pola, jak wygląda wiatr?
P: Jest niebieski i biały
M: i jaki jeszcze
P: mieszka w chmurach
M: Polciu, a co robi wiatr ?
P: Robi szuu i wichurę

"Wietrzny taniec"

poprosił wietrzyk liście do tańca

lecz te niechętne były

niby muzyka nie do walca

no i ten partner niemiły

pora na tańce też niestosowna

wszak dzień się dopiero kłania

lepiej gdy przyjdziesz wietrzyku młody

kiedy na drzewie sowa przysiada

ale wiaterek liści nie słuchał

do tańca też już nie prosił

nabrał powietrze, mocniej podmuchał

i walca tańczą już liście

w prawo obroty i w lewo też

salta piruety, co tylko chcesz

może najmniej w tym walca było

lecz najważniejsze, że się tańczyło

a tańcowały liście tak pięknie

aż później żałowały

tego, że były zbyt kapryśne

gdy wietrzykowi odmawiały

rys. Olek /7 lat/

rys. Maja /6 lat/

Święto Dobrych Rad

2011-06-13T09:00:00.001+02:00

Przygody Twardego i Skorupki

Dwa kaski mieszkały sobie w jednym sklepie, ale na różnych półkach, więc nie miały okazji się poznać. Twardy nie raz słyszał jak, ktoś cichutko piszczy „weź mnie ze sobą, proszę... a będę oddany i nie zawiodę Cię w potrzebie”. Był bardzo ciekawy, kto to taki. Ale pewnego dnia przyszedł On i zabrał Twardego. Twardy został zapakowany do pudełka i zanim zamknęli wieko usłyszał cichutkie prawie płaczące „a jaaa?? ja też chcę stąd iść, chcę podróżować”.

Dwa dni później wrócił On, ten sam Pan, który zabrał tamten kask. Skorupka poruszył się na półce, bo obok tego Pana była jakaś Pani. Wyprężył się, ustawiał do światła żeby pięknie lśnić i już miał przywołać Ją do siebie... ale Ona podeszła sama, wzięła Go do ręki i powiedziała, że to właśnie on będzie podróżował z nią po świecie. Och jak się Skorupka ucieszył, a jak go założyła na głowę.... Było mu wygodnie. Z uśmiechem dał się zapakować do pudełka.

W domu Pani wyjęła go z pudełka i położyła obok Twardego, który był już tu od dwóch dni i brakowało mu towarzysza.

- Cześć jestem Twardy, a Ty jak masz na imię?? - powitał nowego towarzysza Twardy - Powiedz mi czy to Ty tak sobie piskałeś na dolnej półce w sklepie??

- Cześć, ja jestem Skorupka, miło mi Cię poznać – odpowiedział dodając - tak to ja piskałem. Już nie mogłem patrzeć na to jak inne kaski wychodzą, a ja zostaję. Ale doczekałem się. Powiedz mi, jeździłeś już??

- Ahaaa, jeździłem. Mówię Ci jaka to frajda – odpowiedział Twardy.

- Ciekawe kiedy mnie zabiorą na przejażdżkę?? - dało się wyczuć nutkę zazdrości w głosie Skorupki.

Muszę tu powiedzieć, że te kaski były niezwykłe, żądne przygód, a przy okazji miały swoją misję zawsze i wszędzie chronić tych, którzy je wybiorą.

Skorupka nie musiał długo czekać na spełnienie swojego marzenia. Zanim skończył rozmawiać z nowym kolegą zauważył dziwne poruszenie. Najpierw do pokoju wszedł On w fachowym ubraniu motocyklowym, za chwilę weszła Ona ubrana podobnie do Niego. Chwycili swoje kaski i zbiegli na dół po schodach. W garażu była ONA – Państwo mówili o niej Jadzia. Jadzia była piękna, czarna i lśniąca.

Twardy i Skorupka wygodnie usadowiły się na głowach i wybrały się na przejażdżkę po stolicy (bo właśnie tam mieszkali ich Państwo). Przejeżdżali (kaski i ich właściciele) przez jeden most, przez drugi, byli po prawej i po lewej stronie Wisły. Mijali Starówkę i Pałac Kultury, Dworzec Centralny i wiele wiele innych ciekawych obiektów. A jaki ubaw miały, gdy zobaczyły na jednym z rond wielką palmę...

Po skończonej wyprawie Państwo zabrali ich do domu, przemyli im buzie i ułożyli w ciepłe śpiworki. Wieczorem żaden z nich nie mógł zasnąć.

- Och, jak cudownie – rzekł Skorupka do Twardego – jakie to wspaniałe uczucie jak wiatr smaga mnie po mej krągłej główce.

- Wiem co czujesz Skorupko – odpowiedział Twardy

- Od dawna czekałem na tą chwilę. Wiedziałem, że taka podróż musi być ekscytująca i przyjemna. Nie wiem czy zasnę, tak jestem podekscytowany.

- Ja też nie wiem Skorupko, ale pozwól, że jeszcze dam Ci dobrą radę - powiedział bardziej doświadczony Twardy - pamiętaj! przede wszystkim bezpieczeństwo na drodze. Nie szarżujcie i przypominaj swojej Pani, żeby nigdy nie zapominała zabrać Cię ze sobą i żeby zawsze odpowiednio ubierała się na motocyklowe przejażdżki. Jak jesteś razem z nią to nic nie może się jej stać.
- Zrobię jak mówisz, kolego.

Nagle nastała cisza, a po chwili ze śpiworków dobiegło cichutkie chrapanie. Tak ekscytujące wydarzenie sprawiło, że nasi bohaterowie smacznie przespali całą noc. Obudzili się dopiero następnego ranka i już nie mogli doczekać się następnej podróży.

przygody Matyldy /cz. 23/

2011-06-08T09:00:00.001+02:00

Ale powitanie zgotowali nam chłopcy, czyli Mietek i Henio. Było konfetti i tańce, i śpiewy. Wyściskaliśmy się, wycałowali. Bardzo się za nimi stęskniłem, bardzo.

Jak zobaczyli mojego dwupłata to zrobili oczy wielkie jak pięć złotych. Najpierw wziąłem na ... no właśnie jak to powiedzieć. Na przejażdżkę nie, bo przejażdżka to może być motocyklowa, samochodowa, rowerowa. A samolotem to co to jest?? Przelotka??

Dajmy na to, że jest to przelotka. Więc najpierw wziąłem na przelotkę Mietka. Ale był zadwolony. Lataliśmy dobre pół godziny. Wcale nie chciał wysiadać. Musiałem mu wytłumaczyć, że jeszcze Henia musze wziąć na przelotkę. A nie ukrywam, że po podróży byłem bardzo zmęczony.

Henio troszkę się bał, bo ma lekki lęk wysokości. Ale zamknął oczy jak startowaliśmy, później jak się już oswoił to leciał z otwartymi oczami. Bardzo mu się podobało.

Chłopaki mówili, że też sobie skombinują takie dwupłaty, albo inne obiekty latające

i będziemy sobie latać.

Fajnie, że są takie małe samolociki dla takich małych stworzonek jak my. Dzięki temu bez względu na pogodę możemy sobie latać po całym mieszkaniu.

Po przelotce musiałem wszystko opowiedzieć, z najmniejszymi szczegółami.

Co przeżyliśmy, co jedliśmy. Łasuch Henio wypytywał o takie szczegóły kulinarne, że aż brakowało mi odpowiedzi. On ma bardzo dużą wiedzę kulinarną.

Miecia natomiast bardzo interesowały muzea jakie oglądaliśmy. Miecio bardzo interesuje się historią. Nawet nie wiem czy Wam o tym mówiłem.

Zanim się obejrzałem był już wieczór, a ja padałem na pyszczek, a jeszcze obiecałem chłopakom, że namówię Matyldzię, żeby poczytała nam „Baśniobór” Brandona Mulla.

Jak tylko będziecie mieli możliwość to kupcie sobie, albo poproście rodziców, żeby Wam tą książkę kupili. Marysia czytała nam w podróży no i opowiadałem im troszkę o tej książce. Mógłbym jej słuchać i czytać non stop. Ciekawe czy ukażą się jeszcze jakieś części. Bardzo chciałbym przeżyć takie przygody jak Seth i Kendra. Na mój Spysiowy ogonek, czuję, że Mietek i Henio nie pozwolą Matyldzi zbyt wcześnie skończyć.

Oooo już Matylda nas woła do siebie. Zasiadła w fotelu, wzięła sobie Henia i Miecia posadziła po swojej prawej stroni a mnie wzięła pod pachę i mogłem czytać razem z nią. Pierwszy raz widziałem ilustracje do tej książki.

Jestem taki zmęczooooonyyy.......

Płaszczyk Biedronki

2011-06-05T09:00:00.077+02:00

Spotkała żaba wczesną porą

Małą biedronkę całą czerwoną

Miała na sobie płaszczyk czerwony

W czarne drobniutkie groszki zdobiony

Żaba uważnie ją obejrzała

I z zapytaniem takim ozwała:

Ach jak dziś Pani dostojnie wygląda

Cóż za ubranie! Cóż za garsonka!

Mów Droga, gdzie szukać takiego

Krawca modnego I tak zdolnego?

Biedronka ukradkiem zachichotała

I rzekła żabie: "Kumo kochana!

To nie garsonka, ni płaszczyk czerwony

To mój pancerzyk tak przystrojony

Taką natura mnie już stworzyła

Krawca zasługi żadnej tu nie ma

Ale dziękuję za twoje słowa

To miło słyszeć, że sie podobam

Wyznam też szczerze, że twoje ubranie

Skroiła natura wprost nienagannnie

Lecz pięknie wyglądać każdy może

Kto w swojej skórze czuje się dobrze"

Żaba ze wstydu rumieńców nabrała

Chciała coś rzec, nic nie powiedziała

Wskoczyła tylko do zimnej wody

Bo ją rumieńce paliły jak ogień

Czy wiesz, że:

w Polsce jest około 80 gatunków biedronek, zaś na świecie około 5.200 gatunków

długość ciała biedronki waha się od 4 do 10 mm

kolor biedronkowych skrzydeł zazwyczaj jest czerwony, pomarańczowy, żółty lub czarny w kropki odmiennego koloru

w Polsce najczęściej możesz spotkać biedronkę siedmiokropkę, zwaną inaczej "bożą krówką"

Pełen kropek owad pojawia się mitologii Słowian - Biedronka, Boża Krówka, Boża Owieczka, Słonyszko, Bedrik. W różnych krajach Słowian to nazwy tego samego owada, który jest ucieleśnieniem młodego, świeżego Światła – pierwszego, jarzącego Światła Bodrego. Jego narodziny rozpoczynają okres wydłużania się dnia, czas upadku Ciemności. Biedronka to zwiastun czegoś dobrego. Być może dlatego od wieków wierzy się, że zabicie biedronki sprowadza nieszczęście.

Podczas deszczowych dni możecie zrobić z Mamą lub Tatą swoją biedronkę z papieru. Taką biedronkę możecie wykorzystać jako laurkę, zaproszenie lub ozdobę.

Do wykonania jednej papierowej biedronki będą Ci potrzebne:

zieloną kartkę z bloku technicznego

2 czerwone kółka o średnicy 10 cm

7 czarnych kółek o średnicy 2 cm

1 czarne kółko o średnicy 5 cm

mazak [biały] np. do pisania po stali

klej

nożyczki

Pomysł został zaczerpnięty z tej STRONY - tam znajdziecie wszystkie niezbędne wskazówki.

Międzynarodowy Dzień Dziecka

2011-06-01T09:00:00.016+02:00

Dzień Dziecka to taki wyjątkowy dzień. Można by powiedzieć, że jeden jedyny takie w roku. Każde dziecko czeka na niego z niecierpliwością, zaraz po dniu swoich urodzin i wakacjach. Tyle tylko, że dla rodzica, każdy dzień w roku jest takim Dniem Dziecka. Dniem, w którym uśmiech dziecka jest niemalże najważniejszą rzeczą w ciągu całego dnia. Jak na Dzień Dziecka patrzy zatem bohater tego dnia?

Dzień Dziecka widziany oczami dziecka

Gdy tylko kalendarz na nowy rok zagościł u nas w domu zostały zaznaczone najważniejsze daty. Na samym początku urodziny członków rodziny, potem Dzień Ojca, Matki, Babci, Dziadka i oczywiście… Dzień Dziecka. Tak, bardzo łatwo domyśleć się, kto zaznaczył właśnie ten dzień. Oczywiście nikt inny jak ja, jako przedstawiciel dzieci w naszym domu. Tak, tak zostały również zaznaczone wakacje, czyli dzień zakończenia roku szkolnego jak i 1 września, jako rozpoczęcie kolejnego. Święta Bożego Narodzenia oraz Wielkanoc jak zwykle zostały odgórnie zaznaczone w kalendarzu na wyjątkowy kolor czerwony, podobnie jak wszystkie niedziele – by nikt o nich nie zapomniał. Przyznam się, że ja bardzo lubię oczekiwać dnia, które już z nazwy mówi: to Twój wyjątkowy dzień – Dzień Dziecka!

Mijały kolejne miesiące, była zima, potem zaczęło się robić powoli coraz cieplej, aż w końcu słońce niemal na co dzień zagościło na niebie. Wtedy już wiedziałem, że ten dzień zbliża się niepostrzeżenie. Już tylko tygodnie dzieliły mnie od tak długo wyczekiwanego dnia, aż tu nagle kalendarz pokazał: 31 maj. Nie mogłem w to uwierzyć. Tak długo czekałem, zastanawiałem się, co też wyjątkowego się wydarzy, czy może rodzice i w tym roku wymyślą coś ciekawego? Czy gdzieś pojedziemy? Może zostaniemy w domu i razem spędzimy ten dzień? Nie miałem pojęcia, a to już dnia następnego… Byłem bardzo podekscytowany, ale postanowiłem nie psuć sobie zabawy i elementu zaskoczenia. Po kolacji wcale nie zabrałem się za wypytywanie rodziców, ani za poszukiwanie ewentualnych prezentów, wykąpałem się, chwilę się pobawiłem, a następnie – położyłem się spać.

Rano kalendarz pokazywał już datę: 1 czerwca!!! Ku mojemu zaskoczeniu, zamiast śniadania w kuchni, tradycyjnego przed wyjściem do szkoły, czekały naleśniki z bitą śmietaną, owocami i kolorowymi polewami, a rodzice powiedzieli, że zabierają mnie na wycieczkę. Przy drzwiach czekały na nas plecaki zapakowane po brzegi. Z radości nie śmiałem nawet zapytać gdzie się wybieramy. Wsiedliśmy do samochodu i zaczęła się nasza wyjątkowa przygoda! Słońce towarzyszyło nam od samego rana. Byliśmy w wesołym miasteczku, jeździliśmy na karuzelach, strzelaliśmy do balonów i puszek, jeździliśmy nawet kolorowymi samochodzikami. Potem wspinaliśmy się po górkach, dążenie do zamierzonego celu było ciężkie ale jakoś nam się udało. U szczytu była polanka, na której zjedliśmy „mini obiadek”, a byliśmy bardzo głodni i spragnieni. Widoki były przepiękne, naokoło wszędzie zielono i słonecznie, a nad nami piękne błękitne niebo. Jak się okazało, to nie był jeszcze koniec naszych przygód. Czekała nas jeszcze wyprawa do kina, a wieczorkiem zabawy w domku. Byłem tak zmęczony, że o mało nie przegapiłem ostatniej atrakcji jaką przygotowali dla mnie rodzice. Gdy wróciłem z kąpieli, na łóżku czekała na mnie nie za duża, ale i nie za mała paczuszka. Powiedziałbym, że była dokładnie w sam raz, zapakowana w jednokolorowy, zielonkawy papier, przewiązana kokardką. Gdy ją rozpakowywałem, potrząsając w każdą stronę, by dowiedzieć się co tam jest, moim oczom ukazało się jedno uszko, potem oczko, łapka, aż w końcu pojawił się przede mną miś. Był to najprawdziwszy niedźwiadek, taki jakie widuje się tylko w telewizji! Był po prostu wyjątkowy, tak jak i cały dzień. Nie wiem jak rodzicom udało się to wszystko zorganizować, ale właśnie dlatego lubię Dzień Dziecka, a tak naprawdę, to każdy dzień jest takim moim, wyjątkowym Dniem Dziecka z wyjątkowymi Rodzicami!!!

Dzień Bociana Białego

2011-05-31T09:00:00.025+02:00

"Rozmowa z bocianem"

Bocianie, bocianie dawno Cię nie było.
- Bo byłem daleko, tam gdzie słonko praży miło.

Bocianie, a czemu na zimę odlatujesz?
- Nie znajdę pożywienia, gdy lód wszystko skuje.

Bocianie, a czy to prawda, że Ty jadasz żaby?
- Żaby jadam rzadko, za dużo z nimi zabawy.

Bocianie, a dlaczego masz taki długi dziób?
- Po to bym pożywienie nim szybko złapać mógł.

Bocianie, a jaki masz użytek z Twoich długich nóg?
- Są mi potrzebne po to bym w wodzie brodzić mógł.

Bocianie, a czemu gniazdo swoje na kominie wijesz?
- Bo lubię być blisko ludzi - dobrze mi się z Wami żyje!

Bocianie, a czy znowu jesienią odlecisz?
- Tak i zabiorę ze sobą żonę i dzieci.

Bocianie, smucę się trochę, czy do nas powrócisz?
- Oczywiście, że wrócę! - nie musisz się smucić.

Dzień Matki

2011-05-26T09:00:00.020+02:00

Mały Artuś jechał z górki

Swym żółtym rowerkiem szybciutkim,

Obok dużo drzewek mijał

Na zakrętach jak wąż się zwijał.

Spieszył się ten brzdąc kochany

Na spotkanie swojej mamy

Chciał jej zrobić niespodziankę

I czekać na nią za przystankiem

Żeby wręczyć wracającej z pracy

Zebrane przez siebie kwiaty

Wcześniej był na wielkiej łące

Gdzie było kwiatów tysiące

Pomyślał, że mamie przyjemność zrobi

I zaczął wśród kwiatków chodzić

Nazbierał bukiet niemały

Na święto nie tylko swojej mamy

Chciał też obiad ugotować

Ale za późno zaczął główkować

I nie kupił nic do jedzenia

Więc będzie mamie pomagał w pichceniu

W końcu przyjechał wyczekiwany autobus

Mamusię Arturka z pracy przywiózł

Mama minę miała zaskoczoną

Gdy zobaczyła syna z kwiatów koroną

Brzdąca wyściskała i wycałowała

Do domu szybciutko zabrała

Pyszny obiad we dwójkę zrobili

Czym całą rodzinę ucieszyli

Haftowany obrus Artur na stół położył

Do wazonu kwiaty włożył

Postawił je na środku stołu

Zawołał całą rodzinkę do salonu

Ze smakiem obiad spałaszowali

Bracia i siostry mamie prezenty dali

I życzenia też złożyli

Takimi kochającymi dziećmi byli

I my też się przyłączamy

Piękne życzenia wszystkim mamom składamy

rys. Olek /6 lat/

rys. Kamilka /8 lat/